Banner για το Cafe La Mode

Το ιστορικο για το ζητημα του cafe la mode, μπορειτε να το βρειτε σε διαφορα blogs στο διαδικτυο. Προτεινω να κανουμε κατι, να ξεκινησουμε μια εκστρατεια στο ιντερνετ!
Εχω φτιαξει το πιο κατω banner που μπορειτε να βαλετε στο blogs σας ως ενδειξη αλληλεγγύης. Ας κανουμε κατι!

Λύση ή κρίση. Ομιλία του Τάκη Χ"Δημητρίου

Παρουσιάζω σήμερα το κείμενο της ομιλίας του Τάκη Χ"Δημητρίου που έγινε ενώπιον πυκνού ακροατηρίου στο οίκημα της ΑΕΜ Μορφου στη Λεμεσό στις 23 Οκτωβρίου 2009.

Πρόκειται για μια πλήρως εμπεριστατωμένη ομιλία που πραγματεύεται το κυπριακό σε όλες του τις πτυχές και που κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατηρίου. Με μεστό λόγο, χωρίς χαρακτηρισμούς και ακρότητες, ο Τάκης Χ"Δημητρίου κατέδειξε την ανάγκη για λύση τώρα και δεν άφησε περιθώρια αμφιβολίας για το τι θα ακολουθήσει ενδεχόμενο ναυάγιο των συνομιλιών.

Ευχαριστώ το φίλο Τάκη για την καλοσύνη που είχε να μας παραχωρήσει το πλήρες κέιμενο της ομιλίας του.

Λύση ή κρίση

Του Τάκη Χατζηδημητρίου

Όταν αναφερόμαστε στο Κυπριακό θα πρέπει να έχουμε επίγνωση της σοβαρότητας του ίδιου του προβλήματός μας. Πως ένα όραμα ελευθερίας επισφραγίστηκε από τη μεγαλύτερη συμφορά της ιστορίας της Κύπρου τον Ιούλη του 1974, με το προδοτικό πραξικόπημα της ελληνικής χούντας και την τούρκικη εισβολή και κατοχή που ακόμη συνεχίζεται. Και θα πρέπει να αναλογιστούμε πως ο αγώνας του λαού μας  για  ελευθερία από ένα λαμπρός κι ελπιδοφόρος προορισμός εξελίχτηκε  σε μια επίμονη και σκληρή προσπάθεια  για να περισώσουμε ότι μπορεί να περισωθεί.

Τώρα πια έφθασε η ώρα της αλήθειας. Τέλειωσε η περίοδος όπου ΕΚ και ΤΚ  αναζητούσαμε χωριστά ο καθένας την δική του ελευθερία. Ούτε η ελευθερία των ΕΚ, με την ένωση, λογαριαζόταν από τους ΤΚ και δική τους ελευθερία. Ούτε η ελευθερία των ΤΚ με το ταξίμ ήταν ελευθερία για τους ΕΚ. Κι ούτε μπορεί να λογαριαστεί λύση η σημερινή κατάσταση με την κατοχή τη διαίρεση και τη γραμμή αντιπαράταξης στη καρδιά της Κύπρου.

Η αναζήτηση λύσης ύστερα από τόσες τραγικές εμπειρίες σημαίνει έξοδο από τα αδιέξοδα και σημαίνει επανένωση της κοινής μας πατρίδας.

Τώρα είναι η ώρα να υψώσουμε πάνω από τις διαφορές, πάνω από τα πένθη και τις καταστροφές  ένα όραμα για την Κύπρο και το λαό της. Ένα κοινό όραμα. Το όραμα ότι όλοι είμαστε παιδιά αυτού του τόπου αυτής της γης, κι ότι όλοι αγαπούμε την πατρίδα μας, όλοι  είμαστε εξ ίσου πατριώτες ανεξάρτητα από φυλή και θρησκεία κι ότι όλοι έχουμε κοινή μας πατρίδα ολόκληρη την Κύπρο κι όχι τη μισή. Θα πρέπει ακόμη να λογαριάσουμε ότι και ο πόνος είναι κοινός. Δεν είναι μονοπώλιο κανενός. Έχουμε εμείς  χήρες και ορφανά, αλλά έχουν κι οι ΤΚ. Έχουμε οι ΕΚ αγνοούμενους  αλλά έχουν κι οι ΤΚ. Έκαμαν οι ΤΚ και ο τουρκικός στρατός εγκλήματα; Έκαμαν. Αλλά εγκλήματα έγιναν κι από τους δικούς μας. Κι ας μη αρχίσουμε την καταγραφή και την αρίθμηση τους. Τo έγκλημα έχει ηθική διάσταση κι όχι αριθμητική. Και πολλές φορές υπαρχουν βάναυσα εγκλήματα που δεν είναι φόνοι. Κάμαμε και ΤΚ και ΕΚ εγκλήματα που στιγματίζουν την ιστορία του τόπου. Το ερώτημα όμως παραμένει: Τι σκοπεύουμε να κληρονομήσουμε στα παιδιά μας; Τη βία, το μίσος και την εκδίκηση; Τότε δε θα κάνουμε ποτέ ένα κράτος ειρήνης και δημοκρατίας. Θα κάνουμε κι άλλα νεκροταφεία, άλλους ήρωες κι άλλα αγάλματα. Στα παλιά μίση και πένθη θα προσθέσουμε νέα.
Αν όμως θέλουμε πραγματικά λύση αυτή θα υπάρξει μόνο με τη συμβίωση ΕΚ και ΤΚ. Θα πρέπει να εννοήσουμε ότι όσο εξακολουθεί να παραμένει άλυτο το Κυπριακό, η κατοχή θα συνεχίζεται, οι Ελληνοκύπριοι θα συρρικνώνονται  σε ένα μίζερο νότο και οι Τουρκοκύπριοι θα λιγοστεύουν με την μετανάστευση και την εισροή των εποίκων. Για να επιβιώσουν οι ΕΚ θα πρέπει να επιβιώσουν και οι ΤΚ. Ισχύει και το αντίθετο,  για να επιβιώσουν οι ΤΚ θα πρέπει να επιβιώσουν και οι ΕΚ. Κι αυτό μπορεί να γίνει μέσα σ’ ένα κράτος που από κοινού θα οικοδομήσουμε και θα στηρίξουμε, ένα κράτος της ειρήνης και της δημοκρατίας. Αυτό το πνεύμα πρέπει να υπηρετήσουμε και να ενθαρρύνουμε. Αυτό είναι το όραμα της κοινωνίας των πολιτών ΕΚ και ΤΚ που ενωμένοι κάνουν την παρουσία και το μήνυμα τους όλο και πιο αισθητό. Υπάρχουν άλλωστε άνθρωποι και στις δύο κοινότητες που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για το σκοπό αυτό με πιο χαρακτηριστική περίπτωση τους Καβάζογλου και Μισιαούλη. Κι όσο συνεχίζεται το πρόβλημα και η διαίρεση το χρέος μας έναντι τους παραμένει ανεκπλήρωτο.

Για να φτάσουμε σε λύση θα πρέπει να λογαριάσουμε και τη Τουρκία. Δεν είναι αρκετό να την παρουσιάζουμε σαν το αιμοσταγή τύραννο και κατακτητή. Ναι, η εισβολή και η κατοχή, που κι αυτή δεν έγινε από μόνη της, είναι ένα συνεχιζόμενο έγκλημα εναντίον της Κύπρου. Όμως για πολλούς λόγους επιλέξαμε την ειρηνική διπλωματική λύση του Κυπριακού. Κι ο δρόμος του μέλλοντος είναι ο δρόμος της εξυπηρέτησης των κοινών συμφερόντων. Η παρουσία των ΤΚ και η γειτονία της Κύπρου με την Τουρκία κάνουν επιβεβλημένη τη μελλοντική συνεργασία. Εμείς αυτή τη πορεία πρέπει να υποστηρίζουμε. Να δούμε, πέραν από το στρατό κατοχής και τις αλλαγές που γίνονται, έστω και με βραδύ ρυθμό,  στη κοινωνία της Τουρκίας και στον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας. Αξιοσημείωτες είναι και οι αλλαγές στις διεθνείς της σχέσεις. Η βελτίωση των σχέσεων με την Αρμενία η αποκατάσταση στενών σχέσεων με τη Συρία, όπως και η μεταβολή στην προσέγγιση του Κουρδικού  είναι ένα σημαντικά γεγονότα που πρέπει να τα δούμε με ιδιαίτερη προσοχή.

Θα πρέπει να προβληματιστούμε, τι σημαίνουν για την Κύπρο οι αλλαγές αυτές και μέχρι που σημείου την επηρεάζουν. Κι όσοι τις χαρακτηρίζουν ως ένα αποκλειστικά και μόνο επικοινωνιακό κόλπο κάνουν λάθος. Αυτό το λάθος έγινε το 2004 και δεν πρέπει να επαναληφθεί.
Αλλαγές όμως και μάλιστα θεμελιακές σημειώθηκαν και στο Κυπριακό.
Ν’ αρχίσουμε από την πιο βασική αλλαγή. Η Ένωση και ο κίνδυνος ελληνικής περικύκλωσης που η Τουρκία επικαλείτο για να δικαιολογεί την επιθετικότητα της εναντίον των Ελληνοκυπρίων δεν υπάρχει πια. Εκείνοι οι Ελληνοκύπριοι που σήμερα την επικαλούνται είναι λίγοι ακροδεξιοί και σωβινιστές. Κι οι Τουρκοκύπριοι που την αναφέρουν ως απειλή ζουν ακόμη την εποχή του ταξίμ. Τα γεγονότα κι οι εμπειρίες έκαναν την ένωση παρελθόν. Η ανάμιξη της Ελλάδας, πολιτική και στρατιωτική, στα εσωτερικά της Κύπρου έχει από καιρό τερματιστεί. Είναι πια καιρός να τερματιστεί κι η Τουρκική εισβολή και κατοχή των 37% της Κύπρου που έγινε σε άλλες εποχές και κάτω από διαφορετικές συνθήκες.

Στη διεθνή του πτυχή το Κυπριακό είχε περιπλακεί στα πλοκάμια του ψυχρού πολέμου. Η Κύπρος ονομαζόταν Κούβα της Μεσογείου, ο Μακάριος ερυθρός παπάς και προβαλλόταν ο κίνδυνος της κομμουνιστικοποίησης της. Για ν’ αποτρέψουν αυτό το ενδεχόμενο Ελλάδα και Τουρκία, και με τη σύμφωνη γνώμη των Δυτικών συμμάχων τους, πρότειναν τις δικές τους λύσεις που είχαν όμως ένα κοινό χαρακτηριστικό: Τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη διανομή της Κύπρου μεταξύ των δύο χωρών. Αυτή τη λύση οι Ελληνικές Κυβερνήσεις της εποχής εκείνης και οι εγχώριοι εθνικιστές ονόμασαν ένωση με ανταλλάγματα. Πιο προχωρημένη διατύπωση αναφερόταν στη διπλή ένωση ή διχοτόμηση. Αυτήν την ορολογία προτιμούσαν   οι Τουρκικές Κυβερνήσεις  και αυτήν είχε κατά νου ο Ιωαννίδης όταν διέτασσε το πραξικόπημα. Ο Ψυχρός Πόλεμος όμως έπαυσε πριν είκοσι χρόνια και μαζί του έπαυσε να υπάρχει και ο λεγόμενος κομμουνιστικός κίνδυνος.
Οι νέες συνθήκες διαφοροποίησαν και τα στρατηγικά συμφέροντα των μεγάλων. Στο παρελθόν δεν ήθελαν την Κύπρο  ελληνική, όταν υπήρχε αυτή η δυνατότητα, και δεν την θέλουν τουρκική, παρόλο που υπάρχει στο νησί 35.000 κατοχικός στρατός. Δεν ήθελαν, ούτε θέλουν, να ελέγχεται η Ανατολική Μεσόγειος από μια και μόνο χώρα της περιοχής. Με αυτή τη λογική παραμερίζουν και τη διχοτόμηση και εμφανίζονται να προτιμούν, ένα μικρό, ανεξάρτητο κι αδύνατο κράτος, πάντως χωριστό, από τις μητέρες πατρίδες. Η προτίμηση αυτή των ισχυρών, για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, που είναι και τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, βολεύει κι εμάς στα βασικά μας αιτήματα. Η ίδια η Κύπρος δεν έχει άλλα στρατηγικά συμφέροντα πέραν της διάσωσης του κράτους και του λαού της , όπως και της διασφάλισης  της ειρηνικής συμβίωσης και συνεργασίας με όλες τις χώρες της περιοχής.

Σε όλα αυτά προστέθηκε μια άλλη μεγάλη αλλαγή που αλλάζει συνολικά τη φυσιογνωμία και το χαρακτήρα του Κυπριακού προβλήματος: Η ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τη στιγμή που η Κύπρος έγινε μέλος της ΕΕ κέντρο αναφοράς έγιναν οι Βρυξέλλες. Δεν είναι πια ούτε η Αθήνα ούτε η Άγκυρα. Είναι κρίμα που δε συνδυάστηκε το 2004 η λύση με την ένταξη. Όμως το νέο αυτό πλαίσιο είναι εκεί ανοικτό και προσφέρει τη μόνη δυνατότητα ξεπεράσματος παλαιών αντιθέσεων και συγκρούσεων. Είναι μέσα στην ΕΕ που θα γίνει κατορθωτή μια νέα ισορροπία μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και μεταξύ Κύπρου και Μεγάλων Δυνάμεων. Κι είναι με αυτή τη λογική που θα πρέπει να γίνει και η αξιολόγηση του Δεκέμβρη. Εξ άλλου ο οδικός χάρτης της Ελληνικής Κυβέρνησης αυτόν το σκοπό εξυπηρετεί. Στην επιδίωξη του αμοιβαίου οφέλους όπως συνέβει επανειλημμένα στο παρελθόν. Στην ΕΕ Αναζητούνται συμμαχίες. Το «έστω και μόνοι» που ακούγεται συχνά τον τελευταίο καιρό δε το αντέχει καμιά χώρα ούτε κι αυτές οι ΗΠΑ.

Όλες αυτές οι εξελίξεις ορίζουν και τις παραμέτρους των συνομιλιών Χριστόφια - Ταλάτ. Κι είναι γι’ αυτό που οι προσδοκίες για λύση είναι αυξημένες. Ο λαός παρακολουθεί τις συνομιλίες  με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Συζητά , ρωτά , αγωνιά. Προσπαθεί μέσα από τον κυκεώνα των δηλώσεων και αντεκλήσεων να ανακαλύψει κάποιο μήνυμα. Ίσως μάλιστα λόγος των αντεκλήσεων να είναι η αίσθηση ότι η λύση είναι δυνατή. Το βέβαιο είναι ότι ποτέ στα τελευταία πέντε χρόνια το ενδιαφέρον του κυπριακού λαού δεν ήταν τόσο έντονο όσο είναι αυτήν την εποχή. Οι προσεχείς μήνες προβλέπονται δύσκολοι και κοπιώδεις, όλο έγνοια και αγωνία. Ο δεύτερος γύρος των συνομιλιών θα οδηγήσει σε λύση ή σε κρίση. Αυτή είναι μια ολοφάνερη αλήθεια που όταν όμως λέγεται προκαλεί επιφυλακτικότητα αν όχι και δυσπιστία.  Μέσα στην ορολογία για το Κυπριακό υπάρχει μια εκδηλωμένη, ίσως και δικαιολογημένη, αντιπάθεια σε δύο όρους. Ο ένας είναι αυτός που λέγει ότι « Το Κυπριακό μπήκε σε νέα κρίσιμη  περίοδο» και ο άλλος ότι, «Αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία λύσης του Κυπριακού».
Όμως, ποιος όρος που αναφέρεται στις κυπριακές καταστάσεις δεν είναι  από καιρό φθαρμένος; Οι όροι μπορεί να έχουν φθαρεί από την κατάχρηση που τους έχει γίνει, υπάρχει όμως και η πραγματικότητα που επιμένει και λέγει ότι τους προσεχείς μήνες  η Κύπρος θα διέλθει μια νέα κρίσιμη στιγμή της ιστορίας της και πιθανότατα καθοριστική για το μέλλον της. Αυτό επιβεβαιώνει το αξίωμα ότι στην πολιτική η κάθε στιγμή έχει τη δική της ξεχωριστή σημασία. Κι όλα τελικά εξαρτώνται από τη συσχέτιση των δυνατοτήτων και των επιδιώξεων μέσα στο δεδομένο διεθνές και τοπικό περιβάλλον τη συγκεκριμένη στιγμή.
Για να γίνονται τώρα συνομιλίες σημαίνει ότι έχουν προοπτική και δυνατότητα θετικής κατάληξης. Κι οι ηγέτες  που έχουν επιφορτισθεί με την ευθύνη τους είναι δεσμευμένοι έναντι της ιστορίας να εξαντλήσουν κάθε δυνατότητα που τους  προσφέρεται για την επίτευξη της λύσης. Στην προηγούμενη φάση, αποτυχία στις συνομιλίες ήταν επιτυχία των ηγετών. Αυτό όμως δεν ισχύει για τους Χριστόφια και Ταλάτ. Αποτυχία στην ανεύρεση λύσης θα είναι και δική τους αποτυχία. Θα είναι και ευρύτερη αποτυχία των μετριοπαθών ανθρώπων και του ευρύτερου πολιτικού και κοινωνικού ρεύματος που στηρίζει τις συνομιλίες προσδοκεί κι ελπίζει στη λύση. Θα είναι αποτυχία για την Κύπρο και το λαό της.

Μπροστά, σ’ αυτό το κίνδυνο προβάλλει το ερώτημα:
Υπάρχει δυνατότητα ή προοπτική λύσης του Κυπριακού; Εμείς προτιμούμε ν’ αντιστρέψουμε το ερώτημα: Υπάρχει δυνατότητα επιβίωσης της Κύπρου και του λαού της, στο σύνολο του, χωρίς λύση;
Το Κυπριακό έχει πια φθάσει στα όρια του κι άρχισε κιόλας να διαφαίνεται η μελλοντική διλημματική κατάσταση. Ή θα πάμε για λύση ή θα κηρυχτεί πρόβλημα που δεν επιδέχεται λύση.

Και πρώτα η λύση. Λύση δε σημαίνει μια νέα ευτυχισμένη αρχή. Δε σημαίνει ότι ξαφνικά θα χαράξει μια νέα μέρα, ωσάν να μην υπήρξε το χθες. Για να οικοδομήσουμε τη λύση θα πρέπει να ξεπεράσουμε πολλές αδυναμίες και προβλήματα , πάθη και αθλιότητες του παρελθόντος. Η λύση θα αποτελέσει μια πρόκληση, μια δυνατότητα, για ένα διαφορετικό μέλλον. Και στο βαθμό που έχουμε διδαχτεί από το παρελθόν, θα πρέπει να έχουμε μάθει ότι αυτά που συμφωνούμε πρέπει να τα τηρούμε, κι ακόμη ότι, όταν παρουσιάζονται προβλήματα, θα έχουμε κοινό συμφέρον να τα επιλύουμε κι όχι να κλιμακώνουμε τις κρίσεις επιζητώντας τη σύγκρουση, όπως συνέβει στα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας. Με την επίλυση των διαφορών που θα προκύπτουν τα προβλήματα της λύσης θα γίνονται με την πάροδο του χρόνου όλο και λιγότερα.

Αντίθετα τα προβλήματα της παράτασης του αδιεξόδου θα γίνονται με την πάροδο του χρόνου μεγαλύτερα και θα επηρεάζουν αρνητικά τη ζωή όλων μας. Η αποτυχία στις διαπραγματεύσεις δε θα φέρει κάποιο βελούδινο διαζύγιο. Εκείνο που θα ακολουθήσει θα είναι κρίση και ένταση, σύγκρουση και ρήξη. Θα εκθρέψει τον εξτρεμισμό, εθνικισμό και ρατσισμό. Κι αυτό γνωρίζουμε τι σημαίνει: Γκρίζους λύκους ανάμεσα στους ΤΚ και εθνικιστικές, χωριστικές και φασιστοειδείς, καταστάσεις ανάμεσα στους ΕΚ. Δεν γνωρίζουμε ακόμη πως θα επηρεαστεί και πως θα αντιδράσει  η γραμμή των 180 χλμ της στρατιωτικής αντιπαράταξης.
Υπάρχουν όμως και οι άμεσες πολιτικές και διπλωματικές επιπτώσεις. Αν οι συνομιλίες αποτύχουν και το βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου  συνδεθεί στενότερα με την  Τουρκία ποιες θα είναι οι συνέπειες για την ΚΔ; Αν η Τουρκία πάρει άλλες πρωτοβουλίες όπως τη φημολογούμενη αναγνώριση της Κ.Δ. στα εδάφη που σήμερα ελέγχει, και ταυτόχρονα εφαρμόσει το πρωτόκολλο της Άγκυρας  ποια θα είναι η θέση μας; Θα είμαστε ικανοποιημένοι ότι διασώσαμε την Κ.Δ.; Αυτή είναι η Κ.Δ. που θέλουμε;

Ορισμένοι κύκλοι υποστηρίζουν ότι αν ούτε αυτή τη φορά λυθεί το Κυπριακό, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για την εφαρμογή ενός σχεδίου «Β».  Τι είναι όμως το σχέδιο «Β»; Διατήρηση του στάτους κβο; Δεν υπάρχει όμως  στάτους κβο  με αδιατάρακτα τα σημερινά δεδομένα. Οι έποικοι αυξάνονται, το περιουσιακό αλλοιούται , ο χρόνος εδραιώνει τα πολιτικά και νομικά τα δεδομένα της κατοχής. Δε μπορεί παρά να γνωρίζουν οι υποστηρικτές του σχεδίου  «Β» τις δυσμενείς εξελίξεις της παράτασης του προβλήματος. Νέο αδιέξοδο παίρνει την Κύπρο πιο κοντά στη διχοτόμηση. Μήπως όμως οι υποστηρικτές του σχεδίου «Β» είναι αυτό που μεθοδεύουν αλλά δεν τολμούν να την ονοματίσουν; Τη δεύτερη καλύτερη, όπως λέχθηκε, γι’ αυτούς λύση;    
Όμως δε λείπουν κι εκείνοι που προχωρούν αδίστακτα και μεθοδικά στη προβολή της διχοτόμησης ως μιας πρότασης που δε πρέπει να τη φοβόμαστε. Αυτό ακούστηκε από χείλη που δεν έπρεπε να το εκστομίσουν κι αυτό λέγει με σαφήνεια το βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε ο «Φ» και που υποστηρίζει ανοικτά και απερίφραστα τη διχοτόμηση. Κι αυτό είναι τουλάχιστο τίμιο. Σου λέει ακριβώς τι επιδιώκει. Από την ίδια εφημερίδα κυκλοφόρησε κι ένα άλλο ύπουλο βιβλίο, δήθεν συμβιβαστικό, που ορίζει ως λύση την εμμονή στο κράτος που προέκυψε μετά τα γεγονότα του 1963 με όλες τις μονομερείς αλλαγές του Συντάγματος που οι ΕΚ βουλευτές  επέφεραν μονομερώς. Αυτή είναι η συμβιβαστική λύση  που υποστηρίζουν και που φυσικά μόνο αυτοί αποδέχονται και κανένας άλλος. Και ως εκ τούτου την επ’ αόριστο παράταση της διαίρεσης.

Ο επίσημος αρθρογράφος της εφημερίδας ξεκαθαρίζει ακόμη καλύτερα το σκεπτικό που υπάρχει γύρω απ’ αυτές τις προτάσεις. « Μήπως, γράφει στις 9.10.2009,  θα ήταν σοφότερο να τους καλέσουμε ( όλους τους ΤΚ) και να τους βοηθήσουμε να εγκατασταθούν στις ελεύθερες περιοχές, ώστε, να δει η διεθνής κοινότητα, που τώρα κλείνει τα μάτια ότι δεν είναι η Κυπριακή Δημοκρατία που τους κρατά απομονωμένους αλλά η Τουρκία;  Στο κάτω – κάτω τι θα πάθουμε με 70.000 Τουρκοκύπριους αδελφούς, μπροστά στις 150.000 αλλοδαπούς με τους οποίους ζούμε αρμονικά»; Το ότι μια τέτοια σκέψη σημαίνει ολοκληρωτική εγκατάλειψη της πέραν της γραμμής Αττίλα Κύπρου στους έποικους και τη Τουρκία  δεν φαίνεται ανησυχεί την εφημερίδα. Και να μη μας πει η εφημερίδα ότι είναι μόνο μια υποθετική πρόταση γιατί ακόμη κι έτσι είναι δηλωτική μιας νοοτροπίας και μιας πολιτικής.   
Ο αρθρογράφος λέγει σε υστερόγραφο. « Μη σπεύσουν τα γνωστά λαμόγια να μας πουν ότι υπονοούμε διχοτόμηση». Δεν το υπονοεί ο αρθρογράφος. Το υποστηρίζει. Κι όχι μόνο στο άρθρο του αυτό αλλά και σε πολλά άλλα κείμενα δικά του και συνεργατών της εφημερίδας.
Έτσι συλλογίζονται την Κύπρο οι αμετανόητοι πατριώτες; Τη μισή Κύπρο και ξεγράφουμε την άλλη μισή; Και σε μια διχοτομημένη Κύπρο πως θα διασφαλίσουμε τα συμφέροντα μας στα κατεχόμενα; Ποια πρόσβαση θα έχουμε στα πατρογονικά εδάφη; Ποια επιστροφή θα υπάρξει; Ποιες περιουσίες θα ανακτηθούν; Λέχθηκε ότι είναι προτιμότερη μια μικρή Κύπρος και δική μας παρά συνεταιρική με τους ΤΚ. Αυτό όμως δεν ισοδυναμεί με νέα και μάλιστα εθελούσια συρρίκνωση του Κυπριακού Ελληνισμού;
Ε ! Λοιπόν ήρθε η ώρα να πάψουμε τα τεχνάσματα και τις πονηρίες και να τοποθετηθούμε με σαφήνεια στο δίλημμα διχοτόμηση ή λύση. Κι όταν λέμε λύση εννοούμε συμβιβαστική που να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Την Ομόσπονδη, Διζωνική, Δικοινοτική Κύπρο.
Τώρα είναι η ώρα των ηγετών. Ο λαός καταδίκασε τη στασιμότητα . Είδε να μαζεύονται απειλητικά τα σύννεφα της ολοκλήρωσης της καταστροφής που είχε αφετηρία τον Ιούλη του 1974 κι έδωσε την εντολή στο Χριστόφια για να χειριστεί την εθνική υπόθεση και ν’ αποτρέψει τη διχοτόμηση. Οι διαπραγματεύσεις είναι δύσκολες. Αποδείκτηκαν πιο δύσκολες απ’ ότι περιμέναμε. Να λέγεται όμως ότι δεν έγινε σ’ αυτές   τίποτα είναι λάθος. Μπορεί τα πράγματα να μη είναι άσπρα, αλλά δεν είναι ούτε μαύρα. Οι συνθήκες αυτές υποχρεώνουν το συνομιλητή να επιμείνει πιο πολύ για την εξεύρεση λύσης. Και καθήκον του κάθε Κύπριου πατριώτη είναι να συμπαρασταθεί στον Πρόεδρο σ’ αυτή τη  σκληρή του αναμέτρηση με τα κατοχικά δεδομένα. Ο μηδενισμός όμως  των συνομιλιών και των μέχρι της στιγμής αποτελεσμάτων δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά άρνηση και υπόσκαψη τους. Τι ήταν εκείνο που ξέφυγε από επίσημο που είπε όταν προσφωνούσε το Παπανδρέου στη Βουλή ότι «τα αποτελέσματα είναι μηδαμινά»; Τι ήθελε να πει; Ότι οι συνομιλίες είναι άχρηστες ή ότι δεν είναι ο Πρόεδρος αποτελεσματικός;  Είναι φανερό ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας αντιμετωπίζει προβλήματα από εκείνους που έπρεπε να του συμπαρίστανται. Που ανακάλυψαν τις κόκκινες γραμμές που δήθεν ξεπέρασε ο Πρόεδρος; Αλλά ας μη ανησυχεί Ο Πρόεδρος από αυτές τις ανεδαφικές και αντιφατικές τοποθετήσεις.  Την πολιτική του υποστηρίζουν πλατιά λαϊκά στρώματα, άνδρες και γυναίκες ανεξάρτητα από κομματική τοποθέτηση. Δε λείπουν ακόμη οι φωνές συμπαράστασης από εκεί που βρίσκονται και οι πολιτικοί του αντίπαλοι.
Από αυτό τον κύκλο των συνομιλιών περιμένουμε αποτελέσματα. Αντιλαμβανόμαστε ότι δεν θα τα μάθουμε παρά την τελευταία στιγμή. Μέχρι τότε φαίνεται οι πολιτικοί, ιδιαίτερα των μικρών κομμάτων, θα κάνουν δηλώσεις και θα υπάρξει ένας μεταξύ τους ανταγωνισμός σε πλειοδοσία και εξτρεμισμό. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα όταν εμφανιστεί προοπτική συμπλησίασης απόψεων ή και συμφωνίας σε ορισμένα σημεία. Η συμφωνία για το Λιμνίτη θεωρήθηκε περίπου ισοδύναμη με συνθηκολόγηση. Οι ακραίοι της κάθε πλευράς θλίβονται γιατί δε θα γίνουν στρατιωτικά γυμνάσια, να ρίξουν και πάλι εκ του ασφαλούς τον εχθρό στη θάλασσα. Παιγνίδια πολέμου που, πέραν του ότι γίνονται συνομιλίες, στοιχίζουν, σε ώρα οικονομικής κρίσης, εκατομμύρια Ευρώ. Κι είναι ακόμη αδιανόητα αυτά που ακολούθησαν την υποβολή πρότασης για εκ περιτροπής προεδρία με συμμετοχή τόσο ΕΚ όσο και των ΤΚ στην εκλογή Προέδρου και Αντιπροέδρου. Δεν συμφωνούν οι κυβερνητικοί συνεταίροι με την πρόταση του Προέδρου Χριστόφια και ζητούν να αποφασίζουν για όλα οι ΕΚ. Κι όχι μόνο αυτό. Κάποιος επίγονος, νεοφώτιστος στην πολιτική, και αργότερα κάποιοι άλλοι, προνομιούχοι της κοινωνίας και της πολιτείας,  και από καθέδρας πολιτικοί, σε μια στημένη  τηλεοπτική εκπομπή, στημένοι κι αυτοί,  χαρακτήρισαν ανίδεο, ποιο, τον Τουμάζο Τσελεπή, ένα τίμιο άνθρωπο με περγαμηνές σωφροσύνης και ανεκτίμητης προσφοράς μιας ολόκληρης ζωής στον αγώνα για την σωτηρία της Κύπρου. Έχω προσωπική γνώση του σεβασμού και της εκτίμησης  που είχαν γι’ αυτό άλλοι εμπειρογνώμονες, δικοί μας και ξένοι πολύ πιο προσοντούχοι από τους προσκεκλημένους του Αντένα. Ιδιαίτερα επικαλούμαι την μαρτυρία του πρόωρα χαμένου Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου και βουλευτή Γιώργου Παπαδημητρίου που τόσο εκτίμησε τη προσωπικότητα και τις γνώσεις του που του πρότεινε θέση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δυστυχώς φαίνεται να έλειψε από αυτό τον τόπο όχι μόνο η σοβαρότητα αλλά και το ήθος. Είναι μέσα σ’ αυτό το δύσκολο πολιτικό κλίμα που  οι ηγέτες διαπραγματεύονται το μέλλον της Κύπρου. Έχουν ν’ αντιμετωπίσουν ακόμη  δύσκολα θέματα, όπως το εδαφικό, το περιουσιακό, τους  έποικους και το θέμα των εγγυήσεων. Τα ζητήματα αυτά χρειάζονται ειδικό χειρισμό, κάποιες  νέες ιδέες και κύρια πολιτική βούληση που ας ελπίσουμε θα εκδηλωθεί.
 Ο Χριστόφιας σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα  δε έχει άλλη διέξοδο από του να στραφεί απ’ ευθείας στο λαό. Να μιλήσει προς τους συμπατριώτες του με ανοικτά χαρτιά και ν’ αναζητήσει τη δική τους βοήθεια. Ο  λαός ήξερε τι ήθελε όταν ψήφιζε Χριστόφια. Το μόνο που τώρα χρειάζεται είναι σαφή πολιτικά μηνύματα πέραν και πάνω από τις φωνασκίες και το κουρνιακτό όσων έχουν κάνει επάγγελμα τη μεγαλοστομία και τις ανεδαφικές ακρότητες. Βαρεθήκαμε να τους ακούμε να μας λέγουν τι δε θέλουν. Καιρός είναι να μας πουν τι θέλουν. Κι αν συμφωνούν να συμπορευτούν, αν όχι να πουν ξεκάθαρα τη διαφωνία τους. Να παύσει ο κλεφτοπόλεμος και να υπάρξει τουλάχιστο ένας τίμιος και ανοικτός διάλογος.

Μετά την  εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην Ελλάδα και την επίσκεψη του στην Κύπρο  η θέση του Χριστόφια έχει σημαντικά ενισχυθεί. Η εκλογή στην Ελλάδα ενός πολιτικού κι ενός κόμματος  που γνωρίζει ότι τα θέματα προωθούνται με το διάλογο και όχι με τη σύγκρουση, με την εξυπηρέτηση των αμοιβαίων συμφερόντων και όχι με την επιβολή του ενός πάνω στον άλλο, που μάχεται εναντίον της αποτελμάτωσης του Κυπριακού και αρνείται τη διχοτόμηση,  θα συμβάλει και στη βελτίωση του κλίματος των συνομιλιών.
Είναι ντροπή κι αποκαλύπτει ανευθυνότητα και υπεροψία η στάση κάποιων Κυπρίων πολιτικών και δημοσιογράφων που μιλούν υποτιμητικά ή και υβριστικά για το Γιώργο Παπανδρέου, ένα πολιτικό  που μαζί με το Σημίτη , τον Πάγκαλο και το Γιάννο Κρανιδιώτη πέτυχαν το μεγαλύτερο κατόρθωμα να κάνουν την Κύπρο μέλος της ΕΕ. Ύβριζαν κι εξακολουθούν να υβρίζουν το Γ. Παπανδρέου για τη θετική του στάση στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004. Δικαίωμα τους. Όμως γίνεται όλο και πιο αισθητό ότι τους έχει υπερφαλαγγίσει η ιστορία. Τώρα μέσα στον ελληνικό χώρο πνέει άλλος άνεμος λογικής πρωτοβουλιών κι αυτοπεποίθησης
Η Ελληνική πλευρά, σ’ αυτήν τη κρίσιμη περίοδο, θα πρέπει να εργαστεί με φαντασία, μετριοπάθεια κι ευελιξία, εκπέμποντας ταυτόχρονα το μήνυμα και τη πίστη, ότι η λύση είναι δυνατή. Από αυτή την αφοσίωση μας στον αγώνα για τη λύση θα κριθεί η πλευρά μας. Κι αν παρόλα αυτά η επίλυση δε γίνει κατορθωτή τότε θα γίνει αισθητό ότι η ευθύνη θα βαραίνει την Τουρκία με όλες τις πιθανές συνέπειες που τούτο θα συνεπάγεται. Και μια συνέπεια , ίσως κι η σοβαρότερη, είναι από τώρα γνωστή. Με άλυτο το Κυπριακό δε θα γίνει η Τουρκία μέλος της ΕΕ.
Τώρα υπάρχει μια νέα συγκυρία και ένα διεθνές ενδιαφέρον για τη ν εξεύρεση λύσης.  Αυτή τη δυνατότητα δε πρέπει να την αφήσουμε να πάει χαμένη. Η εμπειρία του 2004 είναι διδακτική. Η αδυναμία της αξιοποίησης της συγκυρίας, άφησε πίσω της  βαθύτατα τραύματα. Το Κυπριακό, πέντε χρόνια μετά, βρίσκεται σε πιο δύσκολη θέση, μ’ ενισχυμένο το ρόλο της Τουρκίας. Οι καιροί είναι δύσκολοι. Το ξέρουν πιο καλά εκείνοι που μάχονται, που τολμούν, που διακινδυνεύουν, που  βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα και της ευθύνης για λύση. Πρωταγωνιστής σήμερα είναι ο Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας. Ο λαός τον εξέλεξε με μια σαφή εντολή: Να εργαστεί για τη λύση του προβλήματος. Θα πρέπει να ξέρει ότι δε είναι μόνος. Στον αγώνα αυτό της ευθύνης και του καθήκοντος θα μας βρει συνεργάτες και υποστηρικτές. Θα συμπαραταχθούν μαζί του όλοι όσοι πονούν τον τόπο όλοι όσοι θέλουν να είναι Κύπριοι ολόκληρης της Κύπρου και όχι της μισής. Η Κύπρος μας περιμένει. Το ερώτημα για ΕΚ και ΤΚ είναι αν εμείς είμαστε αντάξιοι της, αν πραγματικά την αγαπούμε αν είμαστε αληθινοί πατριώτες.

Ομιλία στην ΑΕΜ Μόρφου 23.10. 2009

Τα διπλώματα σας να τα κάμετε ρολό και να τα μπήξετε εκεί που ξέρετε

Είδα διπλώμαν καδρωμένο με κλαδωτό ξύλο μπογιατισμένο χρυσό, κρεμμασμένο πας τον τοίχο διευθυντή (bsc μηχανολογίας της δεκαετίας του 80).

Είδα διπλώμα καδρωμένο με φόντο βυσσινί βελούδο (επίσης χρυσό κάδρωμα) σε ιατρείο.

Είδα άλλο δίπλωμα καδρωμένο σε παραδοσιακό στυλ ανάμεσα σε κακοφτιαγμένην εικόναν του Αγίου Νεοφύτου τζιαι κιτς χρωματισμένην της κακιάς ώρας εικόναν της Παναγίας (σε ιατρείο παθολόγου)

Είδα τζιαι διπλώμα καδρωμένο σε κέντημα με κουκούλια μεταξοσκώληκα (δικηγόρου ειδικευμένου στα διαζύγια).

Μόνο σε κυπριακά σπίθκια τζιαι γραφεία είδα σε περίοπτη θέση καδρωμένα διπλώματα (τζιειαμέ που σε άλλες χώρες οι αθρώποι βάλλουν βιβλιοθήκες).

Τουμάζο Τσιελεπή να καδρώσεις εδώ και τώρα το δίπλωμα σου.

Τζιαι για να ονομάζεσαι διεθνολόγος πρέπει να ειδικευτείς τζιαι συ στα διαζύγια τζιαι στην εγραφή ξένων εταιριών για να εγραφείς στον δικηγορικό σύλλογο.

Somewhere over the Rainbow...

Ετούτο το βίντεο έπρεπε να το φυλάξω για τον Mr. Partridge αλλά χαλάλι... έχει προβλήματα ο άνθρωπος και δεν κάνει να τον πυροβολείς τέτοιες στιγμές...

Το αφιερώνω λοιπόν στον ΓΑΠ αλλά και σε όσους -σε Ελλάδα και Κύπρο -απεύχονταν μια νίκη του.

Απ' το κακό τους πρασίνισαν οι κα-η-μένοι!

Είναι άλλωστε μεγάλο το ρεζίλι... Άμα έχεις αφιερώσει τόση ενέργεια για να μειώσεις κάποιον και άμα κατάφερες να περάσεις στον κόσμο το υποκοριστικό "Γιωργάκης" ως ένδειξη αδυναμίας, ανωριμότητας και ανικανότητας... και τελικά αυτός ο Γιωργάκης σου κάνει "τέττε κολί"... πως να δικαιολογηθείς;

Θα πεις, "τον ήθελαν τα συμφέροντα, τα ΜΜΕ, οι Αμερικάνοι".

Και ξεμπέρδεψες;

Όχι δα...

Πρέπει πρώτα να του φορτώσεις τα όσα αδειέξοδα η απραξία σου ετοίμασε για τον Δεκέμβρη, θα πρέπει να ξεθάψεις τα σκάνδαλα με "δικούς του" που ως τώρα κρατούσες κάτω από το χαλί για χάρη "δικών σου", θα πρέπει ...γενικώς... να αποδειχτεί -τουλάχιστον -τόσο ανίκανος όσο και εσύ.

Και αν δεν;

ΥΓ: Ένα σχόλιο μου από το Ιστολόγιο του Μίμη Ανδρουλάκη το 2007 που ισχύει και τώρα. Αφιερωμένο εξαιρετικά στην πέραν του ΠΑΣΟΚ αριστερά:

"...Όσο για τον Κωστάκη...

Μίλησε για έγκριση των μεταρρυθμίσεων του.

Ας δούμε λοιπόν ένα πίνακα που όλα τα ΜΜΕ δίχνουν να αγνοούν:

Νέα Δημοκρατία 2.994.822 = 41,84 (152)
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα 2.727.143 = 38,10 (102)
Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας 583.618 = 8,15 (22)
Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς 361.059 = 5,04 (14)
Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός 271.682 = 3,80 (10)

…Δημοκρατική Αναγέννηση 57.059 = 0,80 0
Οικολόγοι Πράσινοι 75.433 = 1,05 0

….Άκυρα 148.421 Λευκά 47.585 Αποχή 26%

(Τα νούμερα από την Ελευθεροτυπία)

Η διαφορά ΝΔ-ΠΑΣΟΚ γύρω στις 270 χιλιάδες επί συνόλου περίπου 9.9 εκατομμυρίων εγγεγραμμένων και 7.3 εκ. ψηφισάντων. Η Αποχή ξεκάθαρα το τρίτο σε δύναμη «κόμμα».

Άμα δε προσθέσεις από τη μια ΝΔ και ΛΑΟΣ (υποθέτοντας ότι αυτοί εγκρίνουν τις μεταρρυθμίσεις του Καραμανλή) και ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη (υποθέτοντας ότι δεν τις εγκρίνουν) τότε έχεις 3.288 εκ. έναντι 3.671 εκ.

Η «έγκριση» των μεταρρυθμίσεων του που είδε ο Καραμανλής είναι μια ΑΡΛΟΥΜΠΑ εκτός αν δεχτούμε ότι μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ αποδέχεται αυτές τις μεταρρυθμίσεις και απλά ψήφισε ΠΑΣΟΚ επειδή και αυτό επίσης θα υποστηρίξει τέτοιες αλλαγές. Κάποιες από τις προτάσεις της ΝΔ, ναι, τις υποστήριξε το ΠΑΣΟΚ αλλά είναι –υπό την πίεση αυτών ακριβώς των ψηφοφόρων –που ο Γιωργάκης έστησε τελικά πόδι.

Που είναι ο θρίαμβος;

Η δε «επέλαση» της Αριστεράς δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα επί της ουσίας. Ας είναι καλά το ΠΑΣΟΚ της περασμένης δεκαετίας που –έχοντας το ρεύμα με το μέρος του –σεκόνταρε τέτοιους νόμους των «Ισχυρών Κυβερνήσεων». Ας είναι επίσης καλά το βόλεμα του ΚΚΕ (και του ΣΥΡΙΖΑ) στην συνθηματολογία και την «λεκτική αντίσταση» που επί της ουσίας δεν παράγει έργο.Συγνώμη που μακρυγορώ, να μου επιτρέψετε ένα τελευταίο παράδειγμα:

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΒΡΑΚΙΑ

Η ΝΔ προτείνει να κηρυχθεί παράνομη η χρήση κόκκινων εσωρούχων.

Το ΠΑΣΟΚ προτείνει πως μόνο άμα οι χρωστικές βλάπτουν την υγεία των σωβρακοφόρων πρέπει να ισχύουν απαγορεύσεις (με γνωστό εισαγωγέα-τροφοδότη του κόμματος να εισάγει βρακιά με ακίνδυνες χρωστικές)… αλλά ως θέμα αρχής, αντιτίθεται στην γενική απαγόρευση.

ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ ονομάζουν την απαγόρευση «επίθεση της Νέας Τάξης στα Αριστερά Σύμβολα» και καταψηφίζει. Κατηγορούν δε το ΠΑΣΟΚ ότι έμπλεξε τα μπούτια του και τα βρακιά του με αυτά της Δεξιάς.

Το ΛΑΟΣ προτείνει να κηρυχθούν παράνομα ΜΟΝΟ τα ερυθρά εσώρουχα εισαγωγής… αλλά ως θέμα αρχής δέχεται το Νόμο.Ο Νόμος περνάει.

Με ποιο Λαϊκό Έρεισμα;

Αυτό της μειοψηφίας;

Όλα αυτά τα ΜΜΕ τα προσπερνούν γιατί αυτό βολεύει τις ατζέντες των συμφερόντων που εκπροσωπούν. Τα δεξιόστροφα για να κάνει το κομμάτι του ο Κωστάκης, τα ΠΑΣΟΚα για να σεκοντάρουν τον –όποιο –αγαπημένο τους δελφίνο, τα Αριστεροαριστερόστροφα για να θριαμβολογήσουν που ούτε ένα Νόμο Περί Εσωρούχων δεν θα περάσουν στη Βουλή.

Κόκκινα βρακιά όμως… yok..."

18/9/07 1:09 μμ

Χάππι πέρθντεη του γιουουουου...

...γιου μπιλόνγκ του δε ζουουουου...

Στην επίτροπο διοικήσεως

Αγαπητή Κυρία Νικολάου,

Διάβασα στον τύπο την δημοσιοποίηση της αντίθεσης σας προς την πρακτική της σκούπας που εφάμοσε η αστυνομία της Κύπρου.

Ο όρος αποτροπιασμός που χρησημοποιήσατε είναι ακριβώς αυτό που ένοιωσα όταν διάβασα στον τύπο το τι έγινε. Αυτό το συναίσθημα επροσπάθησα να εκφράσω σε μια ιστορία που δημοσίευσα στο μπλογκ μου. Σας την αφιερώννω εκφράζοντας ταυτόχρονα και όλη μου την εκτίμηση και σεβασμό για το έργο που επιτελείτε.


Θα την βρήτε κάνοντας κλικ εδώ.

το θράσος των διχοτομικών

άμα θκιαβάζω τον κυπριακόν τύπο τζιαι ππέφτω πάνω σε μαργαριτάρια όπως

"Σειρά επικρίσεων κατά του Νίκου Αναστασιάδη προκάλεσαν τα δημοσιεύματα. Ο αν. πρόεδρος του ΕΥΡΩΚΟ Νίκος Κουτσού κατηγόρησε τον Νίκο Αναστασιάδη ότι μετατράπηκε και πάλι σε δεύτερο διαπραγματευτή για να εξυπηρετήσει τα σχέδια των ξένων. Κάλεσε μάλιστα τους οπαδούς του ΔΗΣΥ να αντιληφθούν το δίχτυ που ξαναστήνει ο κ. Αναστασιάδης για να εξασφαλίσει την υποστήριξή τους στην άλωση της πατρίδας..."

διαιρωτώμαι πόσον θράσος μπορεί να έχει κάποιος Κύπριος για να αποκαλεί άλλον Κύπριο υπηρέτην των ξένων συμφερόντων. Η αναίδια φτάννει στα όρια της παραφροσύνης όταν σκεφτείς ότι ο κατηγορούμενος για υπηρέτης των ξένων έπιαεν στες τελευταίες εκλογές την αυξημένην υποστήρηξην του κόσμου τζιαι κουμπά 35%. Τούτον το 35% του κόσμου που είναι θύμαν των ύβρεων του αδερφού του γέροντα Εφραίμ δεν μπορεί να απαντά με ευγένεια όπως κάμνει ο εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΣΥ όταν αντιδρά λέοντας απλά ότι "κάποιοι προσπαθούν να επιβιώσουν πολιτικά, πουλώντας πατριωτισμό". Πρέπει να του πεί κυπριακά, κοφτά τζιαι ξικούτσουλλα "πού πάεις ρε κύριε ξιβράκωτος μες το ποστάνιν που τα αγγούρκα;" Εσού που στο βάθος της μαύρης σου ψυχής, που προσπαθείς να βάψεις γαλάζια, προτιμάς την διχοτόμησην παρά την ομοσπονδία, να μας παρετάς με του υπηρέτες των ξένων συμφερόντων. Εσού είσαι ο υπηρέτης των ξένων τζιαι μάλιστα του βαθέως κράτους της Τουρκίας τζιαι του Ντεκτάς που ονειρεύκουνται διχοτόμησην.

Πάψετε αγαπητοί μου συμπατριώτες να αποκαλείτε έτσι πολιτικούς "απορριπτικούς". Να τους λαλείτε με το πραγματικόν τους όνομαν: Διχοτομικούς να τους λαλείτε.

Για να μεν σηκώννουνται όπως τον πόρτον που το βρατζίν τζιαι οι άλλοι τζιαι να έχουμεν για ρεφραίν σε έτσι είδους αισχρές ύβρεις την συνήθη πλέον συμπλήρωσην "Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΚΟ Φώτης Φωτίου, σχολιάζοντας τα δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία ο κ. Αναστασιάδης ευνοεί την κατάθεση πρωτοβουλιών από ξένους παράγοντες για το Κυπριακό, σημείωσε ότι το ΔΗΚΟ δεν συμφωνεί με τέτοιου είδους πρωτοβουλίες. Καταδίκασε δε κάθε προσπάθεια για συγκεκαλυμμένη επιδιαιτησία. Ο εκπρόσωπος της ΕΔΕΚ Δημήτρης Παπαδάκης, σημείωσε ότι τα ΗΕ θα πρέπει να ασκήσουν πιέσεις στην Τουρκία."

Να πάτε να γαμηθήται επαίσχυντα ανθρωπάκια που δεν τολμάτε καν να πείται σαν άνδρες αυτόν που θέλετε τζιαι αντίς για τούτο βρίζετε τους άλλους για τες δικές σας ενοχές.

Θέλετε διχοτόμησην, πέτε το, τζιαι δεν θα σας παρεξηγήσει κανένας. Η μισή σχεδόν Κύπρος την θέλει (τζιαι έλληνες τζιαι τούρτζιοι) τζιαι δεν τους επαρεξήγησεν κανένας.

Τη διχοτόμημένην Κύπρο που εβάλατε πάνω στα σύμβολα σας (όπως αυτόν που είναι αναρτημένο στην αρχή) δεν ήταν για να μην την ξεχάσουμεν που την εβάλλατε, ήταν για να την συνηθίσουμεν.

Αν την εσυνηθίσατε εσείς, αχρείοι, τζιαι θέλετε να μας την επιβάλετε σαν επίσημην πολιτικήν του κράτους, να το πείτε ανοικτά όπως το λαλούν τα τσουρούδκια σας δε διάφορα πατριωτικά μπόγκς. Να το βάλετε κάτω σαν καθαρήν πολιτικήν πρότασην τζιαι να πιάσετε ότι πιάσετε στες εκλογές, τζιαι μετά μιλούμεν. Μέχρι τότε να παραιτάτε τες βρώμικες ελεϊνές ύβρεις που δεν ξέρω από που επιάσατε το δικαίωμα να ξεστομίζετε.

Κούντα τζιαι σύ, η ελπίδα ψυχομασιεί

Οι ηγέτες ξερογυρίζουν μες τον άμμο. Λαλούν μας ότι μάχουνται να ξαναστήσουν την χώρα μας. Η ελπίδα ότι κάτι θα γινεί κινδυνεύκει να ξηψυσιήσει τέλλια. Αυτόν το φθινόπωρον είναι "για πάτ χια χάτ".

Ο κόσμος λιάζεται πας τον άμμον σαν να τζιαι τίποτε δεν συμβαίννει. Μπορεί τζιαι τίποτε ναμεν συμβαίννει. Υπομονήν αλλό μερικές εβδομάδες. Αν συμβαίννει όμως τζιαι εμείς τζιοιμούμαστιν; Αν συμβαίννει τζιαι χρειάζεται τσας λλίον κούντημαν να γύρει η πλάστιγκα που την πλευράν της λύσης;

Θέλει κούντημαν η Τουρκία να καταλάβει ότι δεν την θέλουμεν να μας κουμαντάρει τζιαι καταφέρνουμεν τα μόνοι μας. Πρέπει να της αφαιρέσουμεν κάθε δικαολογίαν να λαλεί ότι χρειάζουνται τα στρατεύματα της για να μεν ισφάξουν οι πολλοί ελληνοκύπριοι τους λλίους τουρκοκύπριους. Να αποδείξουμεν εις τον έξω κόσμον ότι αλλάξαν οι τζιαιροί. Ο ισχυρισμός της Τουρκίας τζιαι οι φόβοι των τουρκοκυπρίων είναι αστείοι μες την ΕΕ.

Θέλει κούντημαν ο πολιτικός κόσμος που θέλει λύσην τζιαι στες θκυό πλευρές. Η γλώσσα που καταλάβουν οι παραπάνω που τούτους εν η γλώσσα των ποσοστών. Πρέπει να δείξουμεν ότι είμαστιν πολλοί που θέλουμεν λύση.

Θέλουν κούντημαν οι ηγέτες που κουβαλούν τριζοκολότζιες, που σχοινοβατούν με τα πολιτικά ισοζύγια που τους εκαμαν προέδρους.

Θέλουν αλλό θκυό πάτσους όσοι πολεμούν την λύσην να κάτσουν την μάππαν χαμαί.

Την τρίτην 1 Σεπτεμβρίου τζιαι την τετάρτην 2 Σεπτεμβρίου έχει θκυό εκδηλώσεις μειχτές. Η μιά που την πλατφόρμαν, η άλλη που την παραδοσιακήν αριστεράν.

Πρέπει να πετύχουν τζιαι οι δύο. Μακάρι να ήμουν Κύπρο τζιαι θα επήεννα τζιαι στες δύο. Όσοι είστε τζιεικάτω πηαίννεται τουλάχιστον σε τζιείνην που σας εκφράζει παραπάνω.

Για πληροφορίες πηαίννεται ή στου Γρηγόρη ή στην ΠΕΟ.

Δελτίο Ειδήσεων: Απλό Πλάνο.

Η γκράντε βατραχομυομαχία ημικυβερνητικών στις οθόνες μας ως πρόλογος ενός crescendo κο-ασμάτων και της ποντικομαμής το έπος.


31/07/2009, κεντρική ενημερωτική ζώνη του Ιδρύματος (στο οποίο είμαι έγκλειστος;), πρόγραμμα «Από μέρα σε Μέρα».
Παρουσιαστής ο κ. Χατζηπαναγής και καλεσμένος ο κ. Φωτίου του ΔΗΚΟ.
Για λίγες μέρες θα το βρίσκετε

ΕΔΩ

Λέει ο κ. Φωτίου: «…για κάθε ημικρατικό έχουμε στείλει τρία ονόματα για να έχουμε μία θέση, όχι πρόεδρος, όχι αντιπρόεδρος, ένα μέλος… και στείλαμε τα ονόματα αργά ψες…», κλπ.

Συμπληρώνει πιο κάτω, «…ευθύνη πλέον έχουμε για τις θέσεις ευθύνης που έχουμε…» και μετά «…δεν θα πάρουμε και δεν θα αναλάβουμε ευθύνες που δεν μας αναλογούν…». (1)

Ρωτά λίγο αργότερα ο Χατζηπαναγής: «ΑΝ είναι δύο;»

Φωτίου: «Εύχομαι να μην γίνει αυτό».

Χατζηπαναγής: «Θα είναι αιτία πολέμου δηλαδή;»

Φωτίου: «Εμείς αναμένουμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα σεβαστεί την απόφαση του Κόμματος και εύχομαι να μην γίνει αυτό. Σίγουρα θα είναι μια εξέλιξη που δεν ξέρω ποιές διαστάσεις μπορεί να πάρει. όμως…»

Χατζηπαναγής: «Δηλαδή εσείς θεωρείτε ότι αυτοί, τους οποίους επιλέξατε… τους επιλέξατε ως ΔΗΚΟικούς… και άρα ως ΔΗΚΟικοί… δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής πέραν του ενός, ας πούμε, στα… στα διοικητικά συμβούλια των ημικρατικών…»

Φωτίου: «Εεε.. η απόφαση μας είναι ξεκάθαρη…»

Χατζ.: «Δεν είναι εξαιτίας της καταλληλότητας τους…»

Φωτίου: «Όχι. Το κάθε μέλος που έχουμε υποβάλει από τα τρία… σε κάθε ημικρατικό οργανισμό… έγινε αξιολόγηση … σε όλα τα επίπεδα…»

Χ.: «Ναι… και αν ο Πρόεδρος…»

Φωτίου: «… για την κατάρτιση, για την εμπειρία του, για τη γνώση του, για την εντιμότητα του… »

Χ.: «Ναι… αν ο Πρόεδρος κρίνει ότι είναι τόσο καταρτισμένοι και τόσο έντιμοι… που αξίζουν να είναι, λέω

…λέω τώρα ένα ακραίο πράγμα (2)

που αξίζουν να είναι και οι τρεις μεσ’ το διοικητικό συμβούλιο… αυτό…»

Φωτίου: «Δεν είναι αυτή η απόφαση… ασφαλώς όχι…»

Χ.: «…το αποκλείετε…»

Φωτίου: «Ασφαλώς και αποκλείεται… ασφαλώς και αποκλείεται… είναι κατάλογοι τους οποίους ΕΜΕΙΣ έχουμε καταρτίσει… ΕΜΕΙΣ έχουμε δώσει στον Πρόεδρο… ΕΜΕΣ έχουμε κάνει έκκληση στο Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι… απ’ αυτούς τους καταλόγους να επιλέξετε κ. Πρόεδρε… ένα μέλος σε κάθε ημικρατικό οργανισμό…»

Ακολουθεί εξήγηγη / έκκληση από τον κ. Φωτίου προς τον Πρόεδρο να μην επιλέξει πάνω από ένα / ημικρατικό και προς τα μέλη να μην δεχτούν κάτι τέτοιο.

Προσπερνώ το πόσο κρετίνοι είμαστε για να αποδεχόμαστε τέτοιες διαταγές από τον κάθε πολιτικό.
Αν το πολυσκεφτώ θα μου ρίξει κεραυνό ο Δίας στο κεφάλι.
Απλά σημειώνω την ιδεολογική σύγχυση του κ. Φωτίου: την κομματική πίστη και αφοσίωση πάνω από την ελεύθερη αγορά θα έπρεπε να την προτάσσει το ΑΚΕΛ, όχι ένα κόμμα κεντρο-εξω-δεξιό.

Θα σταθώ στα δύο σημεία που έχω αριθμήσει πιο πάνω:

(1) Οι ευθύνες που «δεν θα αναλάβουν μετά» πιστεύω πως θα είναι οι αντιπολιτευτικές κραυγές πάνω σε διάφορα θέματα άσκησης εσωτερικής πολιτικής (και από τους ίδιους τους ημικρατικούς οργανισμούς) που το ΔΗΚΟ θα αρθρώσει μαζί με το ΔΗΣΥ… Είναι θέμα πέραν του Κυπριακού για το οποίο οι δύο μπορούν να συμφωνήσουν. Ειδικά άμα λάβουμε υπόψη την πείρα του ΔΗΚΟ στο θέμα «που γίνονται οι κουτσουκέλες» … Πλάνο απλό. Αποπλανώ. Κανείς να προτείνει πιο σύνθετο;


(2) Μα να καταφέρει να ειρωνευτεί

ο Χατζήπαναης με τόση μαεστρία;

Είναι δυνατό;

Μήπως ήταν κατά λάθος;

Πρόεδρε, έχεις τα κότσια;

Κακοφανίστηκε ο Πρόεδρος γιατί 5-6 κωλόπαιδα τον αποκάλεσαν προδότη. Κι έστειλε την αστυνομία να συλλάβει τους ανόητους. Περίεργα πράματα. Μέχρι προχτές ο όρος "προδότης" ήταν ένας καθόλα αποδεκτός όρος στην Κυπριακή κοινωνία και πολιτική σκηνή. Με τη μεγαλύτερη ευκολία οι πατριώτες της κάθε εποχής πέτασσαν τη ρετσινιά (ή άλλες συναφείς ορολογίες) για να στιγματίσουν τους αντιπάλους τους. Μάλιστα επί Τάσσου αυτό έγινε και επίσημη κρατική πολιτική. Ο νυν πρόεδρος δεν έδειξε τότε ιδιαίτερη ευαισθησία να υπερασπιστεί τους κατηγορούμενους ως προδότες και πουλημένους. Αντίθετα, η εφημερίδα του κόμματός του με πρωτοσέλιδους πηχυαίους τίτλους κατακεραύνωνε αυτούς που τα πήραν για να στηρίξουν το τρισκατάρατο σχέδιο. Προς τι λοιπόν η όψιμη ευαισθησία πρόεδρε;

Αλλά υπάρχει κι ένα δεύτερο θέμα, πιο σημαντικό. Βγήκαν 5-6 κοπελλούθκια και τον απεκάλεσαν προδότη και ο κος Χριστόφιας τα πήρε στο κρανίο. Μα πρόεδρε, αν αύριο παρουσιάσεις ένα σχέδιο λύσης, το 30% θα σε πει προδότη. Τι θα κάμεις τότε; Δεν θα μπορείς να στείλεις την αστυνομία να τους μαζέψει γιατί η αστυνομία θάναι μαζί τους. Θα σε προπηλακίσουν πρόεδρε και θα σε αμφισβητήσουν. Μπορείς να το αντέξεις; Έχεις τα κότσια πρόεδρε;

Σαν να τζιαι μυρίζουμαι την λύση

Πολλές φορές, χωρίς να ξέρεις γιατί, μυρίζεσαι την βροσιήν πριν να έρτει. Πριν λλίον τζιαιρόν είχα μεγάλην απαισιοδοξίαν αν θα λυθεί το Κυπριακόν. Τωρά δεν ξέρω γιατί, ίσως λόγω της αγωνίας του Φιλελεύθερου τζιαι του Christofias-watch, νιώθω το κυπριακόν κοντεύκει να λυθεί, τζιαι μάλιστα πως θα λυθεί καλλύττερα που ότι θα ελύετουν αν ελαλούσαμεν ναι στο σχέδιον Αναν.

Μπορεί να φαίνεται ασήμαντη η είδηση ότι ο Τταλάτ δέχεται να φκαίννει ο πρόεδρος τζιαι ο αντιπρόεδρος που κοινήν ψηφοφορία, αλλά είναι ίσως η πιό θετική είδηση που εξέβηκεν που τον τζιαιρόν της εκλογής του Χριστόφκια. Τζιαι αυτόν είναι μεγάλη κατάκτηση του προέδρου τζιαι της επιμονής του σε ζητήματα αρχών.

Γίνουνται προκριματικές εκλογές στες πολιτείες, όπως γίνουνται στα κόμματα στες Ηνωμένες Πολιτείες, για να πάρουν οι υποψήφιοι το "χρήσμαν" που την κοινότηταν τους. Θεωρώ πολλά λογικήν την επιμονήν του Τταλάτ να μεν δεχτεί την κατ΄αρχήν πρότασην της δικής μας πλευράς. Δεν γίνεται μια πλειοψηφία 62% μέσα στους Ελληνοκυπρίους να ψηφίζει έναν τουρκοκύπριον που πιάννει 3% μέσα στην τουρκοκυπριακήν κοινότηταν τζιαι να του διά 51% να τον φκάλλει πρόεδρον. Θα εφκάλλαμεν πάντα τον Ινζέτ, ή όποιονδήποτε άλλον περιθωριακόν για τους τουρκοκύπριους που συφφωνεί μαζί μας αλλά που δεν αντιπροσωπεύκει την πολιτικά ίσην κοινότηταν που αποτελεί την χώραν μας.

Τωρά όμως, πέστε γίνουνται εκλογές. Φκάλλει ο Έρογλου 55% τζιαι ο Τταλάτ 45%. Με δίχα τον ψήφον τους ελληνοκυπρίους, έσιει αγγούριν προεδρίαν ο Έρογλου. Το ίδιον τζιαι με τους ελληνοκυπρίους. Πέστε ότι στες επόμενες εκλογές έχουμεν υποψηφίους τον Χριστόφκιαν, τον Στυλιανίδην, τζιαι την Ελένη Θεοχάρους υποστηριζόμενην που το Δήκο, Δήσυ Εδέκ, Ευρωκό. Φκάλλει 42% η Ελένη Θεοχάρους τζιαι 41% ο Χριστόφκιας. Ποιός εν να φκεί πρόεδρος;

Εν τω μεταξύ, γίνεται τζιαι μια μικρή, πολύ μικρή αλλαγή στες συνθήκες εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε σχέσην με τες εγγυήσεις: ισχύουν όπως ισχύαν πριν την εισβολήν, με την διαφοράν ότι (τζιαι τούτον πάλε εκέρδισεν το ο Χριστόφκιας) η ενωμένη κυπριακή δημοκρατία δικαιούται να ζητήσει όποτε θέλει την αναθεώρησην τους εν κοινοί συναινέσει των συνιστωσών πολιτειών.

Ο Έρογλου έχει τσιάνς να φκεί πρόεδρος, μόνον αν φκάλει άσσον που το μανίκιν τζιαι κατακτήσει την συμπάθειαν των ψηφοφόρων που δεν θέλουν τον Χριστόφκιαν τζιαι τον Τταλάτ. Να τάξει για παράδειγμαν στους Ελληνοκυπραίους τζιείνος εν ικανός να αλλάξει τα εγγυητικά τζιαι θα επιταχύνει την αποχώρησην των στρατευμάτων πέραν που τα μεταβατικά χρονοδιαγράμματα.

Όποιος βάλλει υποψηφιότηταν για πρόεδρος, έχει τσιάνς να ξαναφκεί μόνον αν υποστηρίζει τα συφφέροντα όλων των Κυπραίων. Δεν θα πααίννει τζιειαμέ για να τραβά την πατανίαν στην κοινότηταν του κατά την περίοδον πον ναν πρόεδρος. Εν να έχουμεν πραγματικόν συνεταιρισμόν, τζιαι τζιείνος που τον διοικεί, θα θέλει να γεμώσει η πούγκα του όχι παίρνοντας που την πούγκαν του συνεταίρου, αλλά προσπαθώντας να κάμει την εταιρίαν κερδοφόραν.

Ακούονται τζιαι άλλες ιδέες που φκαίννουν δειλά δειλά που τες συνομιλίες.

Πιστεύκω ότι ο Χριστόφκιας (ο φίλος μου Τσιελεπής δηλαδή), εν ο καλλύττερος διαπραγματευτής που είχαμεν ποττέ σαν κοινότητα. Έβαλεν κάτω τζιαι τον Κληρίδη (τον Μακρίδην δηλαδή).

Εργατική τάξη 1, Μπουρζουαζία ο.

Κάμνω με τον νούν μου παναύριν τζιαι σιαίρουμαι σαν το μωρόν πριν να τελειώσει το ματς. Είμαι όμως σίουρος ότι εν να τελειώσει σύντομα όπως το ονειρεύτηκα. Άννοιξεν μου το φεντζιάνιν μου η θκειά μου τζιαι είπεν μου ότι το όνειρον των ονείρων μου θα πραγματοποιειθεί πριν το τέλος του χρόνου, άτε-άτε αρκές του 201ο.

ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ !

Για όσο διάστημα ο φίλτατος Ίλαντρος είναι απασχολημένος με την συγκέντρωση πληροφοριών δια τους αγωνιζόμενους Ιρανούς
(δες προηγούμενη ανάρτηση),
απεφάσισα να αναπτύξω
–κάπως επιφανειακά, το παραδέχομαι –
κάποιες σκέψεις μου δια τον διαχωρισμό Εκκλησίας-Κράτους … τόσο εντός της Νήσου των Αγίων
(χμμμ… αυτό ίσως να μην έπρεπε να το πω)
όσο και εις άλλα προπύργια της ανεξιθρησκίας εις το εξωτερικό.



(Cover by Jello Biafra & Mojo Nixon
original by Phil Ochs)

Πιστεύω ότι μια τέτοια συζήτηση κάλλιστα μπορεί να υποβοηθήσει το φιλοθεάμον αναγνωστικό κοινό να αντιληφθεί τη σοβαρότητα του κινδύνου που η υποχωρητικότητα ενώπιον της θρησκοληψίας παρουσιάζει.

Ένας επιπρόσθετος λόγος δια εμάς τους Κύπριους να επιθυμούμε την κατάρρευση του θεοκρατικού καθεστώτος εις την Περσίαν… είναι η μακροχρόνια παράδοση που εμείς έχομεν εις το διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας.

(Αχρείαστος ο γέλωτας).

Τρανό παράδειγμα της συνεχούς προσπάθειας που ο λαός μας καταβάλλει δια την εξασθένιση των όποιων εξουσιών είχε η Εκκλησία πέραν των θρησκευτικών θεμάτων… βρίσκουμε στην παμπόνηρη τακτική της εγχωρίας αριστεράς παράταξης που με περίσσια μαεστρία καταφέρνει εδώ και χρόνια να διεισδύει εις τας θρησκευόμενες μάζες δια της πληθώρας των (χριστιαν)ορθόδοξων κομμουνιστών μελών της.

Τα περί πάταξης των ριζοσπαστικών στοιχείων και υποταγής εις το ενδημικό ιερατείο είναι κακοήθειες που οι εχθροί της παράταξης εξαπολύουν …εκμεταλλευόμενοι την τυχαία παρουσία ενός ιερωμένου εις τα ηνία της χώρας και της όποιας στήριξης αυτός έλαβεν από την αριστερά παράταξη επί σειρά ετών. Τους διαφεύγει συχνά άλλωστε… το γεγονός ότι επρόκειτο δια τον περιβόητο «Κάστρο της Μεσογείου».

Εξίσου σημαντικό ρόλο στην προστασία της ανεξιθρησκίας βέβαια έπαιξε και η φιλελεύθερος παράταξη. Χαρακτηριστικά να αναφέρω τις πρόσφατες εκλογικές διαδικασίες δια την ανάδειξη Προέδρου της χώρας. Μεσούσης της διαδικασίας, αναμεταξύ πρώτης και δευτέρας Κυριακής, προσέτρεξε ο υποψήφιος των Φίλων της Ελευθερίας να συναντήσει τον προκαθήμενο της Εκκλησία Κύπρου δια να τον συνετίσει και δια να εξασφαλίσει την πλήρη αποχή της εκκλησία από τις ξεκάθαρα κοσμικές διαδικασίες. Είναι δια τούτον το λόγο ασφαλώς που κατά τη συνάντηση αυτή… ο φιλελεύθερος υποψήφιος έσκυψεν και –συμβολικά –εδάγκωσεν την χείρα του ιερωμένου. Εν είδη προειδοποίησης.

Την στάση αυτή των φιλελευθέρων ενεθάρρυνε η χρόνια, άτεγκτη άρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής… του Φάρου αυτού της Ανεξιθρησκίας … να επιτρέψουν με όποια μορφή την προώθηση της θρησκοληψίας και την χρήση της δια πολιτικοοικονομικούς, γεωστρατηγικούς, πετρελαιοπολεμικούς ή άλλους τοιούτους σκοπούς.

Φυσιολογικά δε, η επιμονή αυτή της Προστάτιδος της Ελευθερίας και αρωγού όλων των κοσμικών κρατών ανά την υφήλιο ανάγκασε τους εχθρούς της να καταφύγουν εις μεθόδους προπαγάνδας. Σε διάφορα σημεία του Ιστοχώρου μπορεί σήμερα ο καθείς να βρει αναφορές από διάφορα έντυπα,

όπως τα GQ και
Newsweek ,
γνωστές αναρχοφυλλάδες του κερατά,

τα οποία ψευδολογώντας προσπαθούν να αμαυρώσουν την άσπιλη εικόνα της Μητρός της Φιλελευθερίας.

Είναι σημαντικόν να αναγνωρίσουμε… εμείς, οι πρωτοπόροι της ανεξιθρησκίας και οι υπέρμαχοι του κοσμικού κράτους … πως δεν δύναται να γίνει ανεκτή η όποια προσπάθεια από άλλα –βάρβαρα –καθεστώτα να καταπνίξουν τα φιλελεύθερα αισθήματα του λαού τους.

Δια τούτο… δεν αρκεί να εκφράζουμεν λεκτικώς μόνον τη συμπαράσταση μας εις τους αγωνιζόμενους Ιρανούς αδελφούς μας… αλλά πλέον έχει γίνει επιτακτική η ανάγκη να υποστηρίξομεν με κάθε δυνατό τρόπο την ανατροπή του αιματοβαμμένου καθεστώτος και την αντικατάσταση του από ένα καθεστώς πλησιέστερον –εις ό,τι αφορά το φιλοσοφικόν του υπόβαθρον –στα δικά μας πρότυπα.


Γκέγκε;

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ—ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Προς κ. Ίλαντρο, ενταύθα…

Λαμβάνοντας υπόψη την

τελευταία σας ανάρτηση,
θα ήθελα να σας απευθύνω μια πρόσκληση–πρόκληση για μια νέα ανάρτηση σχετική με το θέμα που σας βασανίζει.

Όπως ορθότατα αναφέρατε, ο λαός του ΙΡΑΝ βρίσκετε τώρα στους δρόμους και παλεύει ενάντια στην «…κατάφωρη παραβίαση των δημοκρατικών αρχών…»

(Eκείνων που αποκλείουν όσους υποψήφιους η «επανάσταση» δεν κρίνει ως κατάλληλους, χμμμ… τι μου θυμίζει αυτό… κάτσε να θυμηθώ… κομ… κόμματα… χμμμ όχι… κομμ…κομφορμισμό… ούτε…. περίμενε… κομμμ… κομπανία… όχι… άσε, θα μου ‘ρθεί μετά).

Ορθότατα επίσης παραπονεθήκατε για την εμφανέστατη έλλειψη συμπαράστασης προς τους μαχόμενους / διαμαρτυρίας για τους καταπιεστές από πλευράς των Κύπριων Ιστολόγων. Κάποια δείγματα ενδιαφέροντος από πλευράς των συμπατριωτών μας υπάρχουν βέβαια

( • Τταλλού,
• Joshua,
• Γρηγόρης)

αλλά σίγουρα δεν αρκούν για να μπορούμε –με περηφάνια –να κοιτάμε το πρόσωπο μας στον καθρέφτη.

Σας προσκαλώ λοιπόν να βοηθήσετε στην δημιουργία μιας τέτοιας ανάρτησης … που με ακρίβεια και αμεροληψία θα πληροφορεί τους Μακάριους κατοίκους της Νήσου Κύπρου –αλλά και όποιους άλλους ελληνόφωνους –δια την απεχθή στάση της Ιρανικής κυβερνήσεως. Θα το έπραττα ο ίδιος, ομολογώ όμως πως τυγχάνω ανενημέρωτος δια σημαντικές πτυχές της όλης υπόθεσης και δια τούτον ζητώ τα φώτα σας.

Θα ήθελα να μου δώσετε κατεύθυνση σε ό,τι αφορά τις λεπτομέρειες της όλης εκλογικής διαδικασίας, την προϊστορία των πολιτικών κομμάτων και όποιων άλλων οργανωμένων συνόλων (με η χωρίς πολιτική βάση) στην βασανισμένη αυτή χώρα, την κατάσταση των ΜΜΕ και της ελευθερίας του τύπου, τις διασυνδέσεις των αντιμαχόμενων με το οικονομικό κατεστημένο της χώρας τους αλλά και της ευρύτερης περιοχής, κλπ.

Συγκεκριμένα…

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ένα τέτοιο καθεστώς θα κατέφευγε εις την καλπονοθείαν δια να κρατηθεί εις την εξουσία όμως… πειστικότερο θα ήταν το όποιο επιχείρημα εάν μπορούσαμε να παρουσιάσουμε π.χ. λίστα με εκλογικούς καταλόγους παράλληλα με συγκεκριμένα αποτελέσματα εκλογικών κέντρων αλλά και με τεκμηριωμένους τους ισχυρισμούς της αντιπολίτευσης για νοθεία στα εν λόγω κέντρα. Αν δηλαδή σε μια περιοχή με πιστοποιημένους Ν χιλιάδες υποστηρικτές της αντιπολίτευσης φέρεται να έχει λάβει συντριπτική πλειοψηφία ο υποψήφιος του κατεστημένου, εμφανέστατα τίθεται θέμα καλπονοθείας και η παρουσίαση τέτοιων στοιχείων είναι –νομίζω –επιχείρημα ακλόνητο ακόμη και δια τους πάσης φύσεως άπιστους Θωμάδες. Παρακαλώ, εάν γνωρίζετε που μπορώ να βρω τέτοια στοιχεία, διαφωτίστε με.

Θα απευθυνόμουν εις την εδώ πρεσβεία του Ιραν αλλά… κατόπιν σοβαρής σκέψεως έφτασα στο συμπέρασμα ότι ένα τέτοιο εγχείρημα παρουσιάζει σοβαρότατα ειδικά προβλήματα.

Δεν έχω επίσης αμφιβολία ότι τα εκεί φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ αλλά και οι εξαρτώμενοι οικονομικοί οργανισμοί θα κάνουν το παν δια να αποκρύψουν την αλήθεια και δια να προβάλουν μιαν εικόνα ευνοϊκή δια το καθεστώς. Θα ήθελα όμως –εάν γνωρίζετε –να πληροφορηθώ ποιοι τοπικοί παράγοντες και οργανισμοί (οικονομικοί αλλά και ενημέρωσης) μπορούν να θεωρηθούν ως αμερόληπτοι, σύμφωνα βέβαια και με τον ορισμό αυτής της λέξης όπως εμείς τον αντιλαμβανόμαστε. Επίσης χρήσιμη θα ήταν και όποια πληροφορία σχετική με τον τρόπο χρηματοδότησης αυτών, όχι βέβαια γιατί δεν τους έχω εμπιστοσύνη αλλά δια να μπορούμε να ενημερώσουμε τον κόσμο δια τις πιθανές μεθόδους ενίσχυσης του αγώνα τους.

Εξίσου χρήσιμη είναι και η ανάρτηση ψηφιακών οπτικογραφημένων αποσπασμάτων από τις εκεί εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του ιρανικού λαού, πράγμα που έχει ήδη γίνει σε ορισμένα από τα Ιστολόγια … τους συνδέσμους των οποίων έχω άνωθεν παραθέσει. Προκύπτει όμως ένα σοβαρό ηθικό δίλημμα από την προώθηση και αναμετάδοση τοιούτων αποσπασμάτων.

Είναι κατανοητό ότι σε τέτοιες περιπτώσεις ή κατακραυγή των αντιπολιτευόμενων μπορεί αρκετές φορές να φτάνει ή και να ξεπερνά τα όρια της κοσμιότητας. Πολλές φορές δε … ο καταπιεζόμενος λαός μπορεί να εξαναγκαστεί και εις την χρήση «άνομων» και βίαιων μέσων δια σκοπούς αυτοπροστασίας του.

Από παλαιότερες συζητήσεις μας, γνωρίζετε βέβαια ότι εγώ –ως αναρχοαυτόνομο παρτσακλό –ουδεμίαν έγνοια έχω δια την αυστηρά τήρηση του Νόμου σε τέτοιες περιπτώσεις. Επειδή όμως εσείς, πιότερο ευαισθητοποιημένος και νομιμόφρων, έχετε μεγάλην έγνοια δια την τήρηση των νόμων, ασχέτως του πόσο δίκαιοι ή άδικοι είναι, πιστεύω ότι θα έχετε κάποιες ενστάσεις δια τοιούτου είδους συμπεριφορές. Ενθυμάμαι εντόνως τη στάση σας κατά τα Δεκεμβριανά επεισόδια εις Αθήναι και αναρωτιέμαι εάν παρόμοια θα είναι η θέση σας και δια τούτην την περίπτωση. Εκτός βέβαια και εάν η νομιμοφροσύνη σας αντιλαμβάνεται την αναμετάδοση οπτικού υλικού ως βοήθημα για την απονομή «δικαιοσύνης» και για την επιβολή της «νομιμότητας».

Τέλος, επειδή είμαι σίγουρος ότι δια το πάρακάτω θέμα θα έχετε ήδη προνοήσει, θα ήθελα να επισημάνω την ανάγκη δια προετοιμασία υποδοχής τυχών αντιφρονούντων που θα αναγκαστούν να δραπετεύσουν από το Ιραν. Είμαι σίγουρος, επειδή η κύρια έγνοια σας δεν φαίνεται να είναι απλά η στηλίτευση της ενδημικής αδράνειας αλλά η ουσιαστική βοήθεια προς τους υπερασπιστές της δημοκρατίας, πως έχετε ήδη στο μυαλό σας σχέδιο δια τέτοιο ενδεχόμενο. Παρακαλώ να με ενημερώστε σχετικώς διότι με προβληματίζει εντόνως το θέμα της διαφορετικής κουλτοόυρας αυτών των ανθρώπων. Όταν θα τους φιλοξενήσουμε στα σπίτια μας (εγώ και εσύ) να μην τους σερβίρουμε και χοιρινό σουβλάκι, ε;

Φιλικά,

Ο Παντοκράτωρ των Ηλιθίων
& Διοικητής των Κυπρίων Ατάκτων,
Αγρίνιος.

Αναζητούνται οι υπερασπιστές της ελευθερίας και της δημοκρατίας

Το Ιράν βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού. Ο παρανοϊκός ηγέτης φρόντισε μέσα από κάλπικες εκλογές να διατηρήσει την εξουσία. Ο λαός βγήκε στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί για την κατάφωρη παραβίαση των δημοκρατικών αρχών. Οι Αγιατολλάδες τους είπαν να κάτσουν σπίτι τους και η κυβέρνηση έστειλε το στρατό να τους διαλύσει.

Στην Κύπρο ευδοκιμούν οι υποστηριχτές των λαών, των φτωχών και των αδυνάτων, των κατατρεγμένων και των καταπονημένων. Όμως κανένα δεν είδα να βγαίνει στις τηλεοράσεις για να υπερασπιστεί τα δίκαια του Ιρανικού λαού. Πού είναι το ΑΚΕΛ και οι λοιπές αριστερές οργανώσεις, που είναι η Θεοχάρους και ο Περδίκης; Μήπως επειδή δεν είναι οι άτιμοι οι αμερικάνοι που βιάζουν τη δημοκρατία, δεν μας ενοχλεί; Μήπως επειδή δεν είναι οι φασίστες οι εβραίοι που σκοτώνουν αθώους πολίτες, δεν μας απασχολεί;

Από αυτούς δεν περίμενα τίποτα περισσότερο βεβαίως. Πήρα λοιπόν μια γύρα τα "προοδευτικά" Κυπριακά ιστολόγια. Σίγουρα κάποια από αυτά τα ελεύθερα μυαλά θα έβγαιναν μπροστάρηδες στον αγώνα για υπεράσπιση της δημοκρατίας στο ταλαιπωρημένο Ιράν. Όλο και κάποια εκδήλωση διαμαρτυρίας θα ετοίμαζαν. Όμως, τίποτα. Ούτε μια λέξη. Ούτε μια αναφορά.

Τελικά σε αυτό τον τόπο η υποκρισία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των πολιτικών.

Ο μεγάλος κατήφορος του Πέτρου

Από μικρός φαινόταν ότι τον τραβούσε η περιπέτεια. Θαρραλέος, ριψοκίνδυνος, σικκιμετζιής. Ο Πέτρος δεν δεχόταν να παρακάμψει το μεγάλο τοίχο που χώριζε το σπίτι του από το πίσω άδειο οικόπεδο προκειμένου να συναντήσει τους φίλους του. Σκαρφάλωνε σαν αίλουρος και πηδούσε από τόσο ψηλά που οι φίλοι του τον θαύμαζαν για το θάρρος του. Όταν κάποιο παιδί από την πάνω γειτονιά πείραζε κάποιον από την παρέα του ο Πέτρος ήταν αυτός που θα καθάριζε. Οι φίλοι του τον θαύμαζαν για τον τσαμπουκά του αλλά τον αγαπούσαν κιόλας επειδή ήταν καλό παιδί. Ποτέ δεν δημιουργούσε καυγάδες χωρίς πρόκληση και γινόταν πάντα θυσία για τα φιλαράκια του. Ξεχώριζε από τους υπόλοιπους επειδή δεν κώλωνε μπροστά στις δυσκολίες, και φυσιολογικά έγινε ο αρχηγός της παρέας των μικρών φίλων.

Την ημέρα που ο θείος του τον κανόνισε να μπει στην αστυνομική ακαδημία ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου! Ήταν η δουλειά που του ταίριαζε. Φανταζόταν τον εαυτό του να συλλαμβάνει κλέφτες, να εξιχνιάζει φόνους, να συνεχίσει να είναι ο ήρωας των παιδικών του χρόνων, του δημοτικού σχολείου, του γυμνασίου και του λυκείου.

Δεν τον ενοχλούσε που οι συνάδελφοι του τον πείραζαν και που καμιά φορά μουρμουρούσαν πίσω απ’ τη πλάτη του. Αταλάντευτος, πιστός στο καθήκον, υπάκουε στους κανονισμούς και στη συνείδηση του. Ξεχώρισε γρήγορα για το ζήλο που έδειχνε να αναλαμβάνει τις πιο δύσκολες αποστολές.

Οι προϊστάμενοι του τον βράβευσαν και τον μετακίνησαν στην δύσκολη και επικίνδυνη υπηρεσία που καθήκον της ήταν η εξιχνίαση των εγκλημάτων που είχαν σχέση με τη νύκτα. Ακούραστος ο Πέτρος συλλέγει πληροφορίες και κάποια μεγάλα ψάρια του υποκόσμου καταλήγουν πίσω από τα σίδερα. Κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του πολλές φορές χρειάστηκε να συνεργαστεί με ανθρώπους που κάθε άλλο παρά καθαροί ήταν. Με μερικούς μάλιστα η σχέση προχώρησε πέρα από την απλή γνωριμία. Ένα βράδυ μάλιστα κάποιος από τους πληροφοριοδότες του, ιδιοκτήτης καμπαρέ, του έκανε δώρο μια από τις κοπέλες που δούλευαν στο μαγαζί, για να περάσει τη νύκτα μαζί του. Ήταν η πρώτη φορά που απάτησε τη γυναίκα του και της είπε μάλιστα και ψέμματα ότι χρειάστηκε να κάτσει υπερωρία για να συμπληρώσει κάποιες ανακρίσεις.

Μετά από το πρώτο αυτό γλίστρημα ούτε ο ίδιος δεν κατάλαβε πότε βρέθηκε να κατεβαίνει τον κατήφορο με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Άρχισε να ανασκευάζει τις παλιές του ιδέες και δεν χρειάστηκε να παλέψει πολύ με τη συνείδηση του όταν πήρε τις πρώτες χίλιες λίρες για μια εξυπηρέτηση που έκανε σε ένα από τους νυκτόβιους φίλους του. Έτσι κι’ αλλιώς δύσκολα τα έβγαζε πέρα με το μισθό της υπηρεσίας. Τα παιδιά έγιναν δύο και η ζωή δεν σταμάτησε ποτέ να ακριβαίνει. Η προαγωγή δεν προχωρούσε επειδή το κόμμα του έχασε τις εκλογές και το μέσον δεν ήταν πια υπουργός. Και στο κάτω κάτω γιατί να αμείβεται το ίδιο με το Χρήστο που έβλεπε πως να λουφάρει και είχε και δεύτερη δουλειά για χάρη της οποίας συχνά έκλεβε ώρες από την υπηρεσία. Το παλιό μετάλλιο επ’ ανδραγαθία δεν μπορούσε να τον βοηθήσει στις φτώχειες του. Ήταν και το άλλο βέβαια. Αν δεν βοηθούσε αυτός τον ιμπρεσάριο κάποιος άλλος θα το έκανε. Κανένας εξάλλου δεν έπαθε κακό.

Τα έξτρα λεφτά από τις εξυπηρετήσεις πλήθαιναν και σύντομα η οικογένεια του είχε μια πολύ πιο άνετη ζωή στο καινούριο τους σπίτι. Η γυναίκα του σταμάτησε από τη δουλειά μια και δεν είχαν πια ανάγκη το μισθό της. Άσε που πρέπει να την γλυκοκοίταζε και το αφεντικό. Ήταν ωραία γυναίκα η Ζωή και ο Πέτρος τελευταία την είχε παραμελήσει. Μια την άλλη γύριζε σπίτι ξημερώματα εξουθενωμένος. Οι ψηλές ξανθές καλλονές τον περιποιούνταν πολύ καλά γιατί πάντα έδινε καλό χαρτζιλίκι.

Ο παλιός καλός Πέτρος μας τελείωσε. Άρχισε, παράλληλα με τις εξυπηρετήσεις να κάνει και κάποιες δικές του δουλειές. Η αγορά ήταν στα πάνω της και υπήρχε μπόλικο ψωμί για όλους. Οι συνάδελφοι του τον υποψιάζονταν αλλά κοιτούσαν τη δουλειά τους. Κάποιες καταγγελίες που εξέτασε το σώμα δεν μπόρεσαν να αποδείξουν τίποτα λόγω έλλειψης στοιχείων. Ήταν που ο Πέτρος ήξερε να καλύπτει τα ίχνη του, ήταν όμως και κάποια φιλαράκια εκεί στην υπηρεσία που ο Πέτρος φρόντιζε να ξεφαντώνουν συχνά τα βράδια με δικά του έξοδα. Στην υπηρεσία πια έπεσε σε δυσμένεια. Τον στέλναν στα πιο άβολα πόστα. Αλλά από μικρός έμαθε να μη τον φοβίζουν οι δυσκολίες. Την αστυνομία πια δεν την έβλεπε σαν το εφαλτήριο που θα τον βοηθούσε να καθαρίσει τη κοινωνία από τα αποβράσματα. Ήταν πια το βολικό εφαλτήριο του για μεγαλύτερα μακροβούτια στο βούρκο. Έτσι κι’ αλλιώς το ψωρομισθό του δεν τον άγγιζε καν. Δεν τον είχε ανάγκη. Αυτό που είχε ανάγκη ήταν η στολή!

Τώρα πια ο Πέτρος είχε τις δικές του μπίζνες μέσα στη νύκτα και είχε και πάρε δώσε με πολλούς πάτρωνους, νονούς και βαφτιστήρια. Χώρισε τη γυναίκα του και ζούσε έκφυλα. Στον υπόκοσμο απέκτησε δύναμη και είχε μεγάλη ζήτηση λόγω της ιδιότητας του. Έλα όμως που τα δικά του συμφέροντα συγκρούστηκαν κάποια στιγμή με αυτά άλλων καλών μπίζνεσμεν της νύκτας. Αλλά ο Πέτρος μας όπως είπαμε δεν κώλωνε μπροστά σε τίποτε. Η σύγκρουση δεν άργησε να έρθει. Και αυτές οι συγκρούσεις, που ξεκινούν μετά που σβήνουν τα φώτα, είναι μέχρι τελικής πτώσης. Στη μεγάλη σύγκρουση που ακολούθησε ο Πέτρος έχασε. Ήταν η πρώτη μάχη που έχασε ο Πέτρος από τη μέρα που γεννήθηκε. Και η τελευταία!

Η ιστορία αποτελεί προϊόν της φτωχής φαντασίας του συγγραφέα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.

ΒΟΥΡΑΤΕ ΓΕΙΤΟΝΟΙ

Τα -μέχρι τις 12 το μεσημέρι -ποσστά αποχής στις ευρωεκλογές κάνουν τους κομματικούς μηχανσμούς να βαράνε ... όχι καμπανάκια αλλά καμπανέλλες !

Είναι βέβαια μέρα εργάσιμη για αρκετούς και ίσως ο κόσμος να προσέλθει πυκνότερος το απογευματάκι. Τα φίδια όμως ζώσαν πάλι τους άρχοντες μας και άρχισαν τις παρλαπίπες περί "καθήκοντος" πατριωτικού, κομματικού, κουμπαρολογικού, κλπ. Κλάμα από τηλεοράσεως, κλάμα από τηλεφώνου και με SMS, κούντημα στον κόσμο να φορτώσει τωρά που ακόμα γυρίζει η μπίλια.

Όλα αυτά από τους ίδιους μηχανισμούς που κατά τη διάρκεια όλης της προεκλογικής περιόδου απέφευγαν επιμελώς τις όποιες αναφορές στα ουσιαστικά θέματα της Ευρώπης και σε συγκεκριμένα προβλήματα που οι Ευρωβουλευτές θα κληθούν να αντιμετωπίσουν, σερβίροντας μας 2 φορές την εβδομάδα Συνεταιρισμό για την Μαρία, την Ελένη και την Ειρήνη, 1 φορά γενικόλογες αρλούμπες για το ποιος είναι πιο ευρωπαίος, 1 φορά κλάμα-σούπα με κόκκαλα εκπροσώπησης σε κάποια ομάδα και... όλες τις υπόλοιπες φορές μέσα στην εβδομάδα... το Κυπριακο, ΤΟ κυπριακό, το Πικρυακό, Κυπριακό-το, Οκκά Πουρτί και... εεεε... πως το είπαμε το άλλο... α, ναι... το κυπριακό.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του ΓΤΠ, τα ποσοστά προσέλευσης μέχρι τις 12 ήταν :

(Στο πλάι τα αντίστοιχα ποσοστά προσέλευσης κατά τις προηγούμενες ευρωεκλογές [04] καθώς και στις προηγούμενες βουλευτικές [06] και προεδρικές [08], πάντα μέχρι την ίδια χρονική στιγμή)

Λευκωσία : 28,45%........ 31% ..........45%, 49%
Λεμεσός : 25,00% .........35% ..........49%, 45,5%
Αμμόχωστος : 24,11% ....38% ..........46%, 48%
Λάρνακα : 26,27% .........38% ..........46%, 50,6%
Πάφος : 26,57% ............37% ...........54%, 47,6%

Συνολική προσέλευση: 26,24%

Να σημειώσουμε ότι στις προηγούμενες ευρωεκλογές (εκείνες που η κακή θάλασσα παρέσυρε το λαό στα μπάνια) το συνολικό ποσοστό αποχής ήταν 27.5 % ενώ από το σύνολο των όσων εδέησαν να ψηφίσουν το 2.5% έριξε Άκυρο και το 2.1% Λευκό.

Βουράτε λοιπόν γειτόνοι να προλάβετε τον χαττάν.

(ΥΓ. Μέχρι τις 3
είχαμε προσέλευση 36.31%.
Για αναλυτική
παρουσίαση του
ποσοστού προσέλευσης ΕΔΩ

Μέχρι τις 5, 45.48%, ΕΔΩ ...

Τελικά ποσοστά προσέλευσης: 58.88%, ΕΔΩ)

*******

3-2-1 ...... Κανένα

Ενδιαφέρον θα είχε αν με κάποιο τρόπο ανατρεπόταν το ανιαρό 2-2-1-1 που οι πολιτικοί προπονητές μας προβάλλουν ως το καλύτερο σύστημα για να κατέβει η εθνική μας στα Ευρωπαϊκά γήπεδα. Πέραν της αγωνίας για το αν θα έχουμε σοσια-ληστή ή ΕΥΡΩ-κόκο στην κορυφή της επιθετικής (άχαχαχαχαααααα) γραμμής, το προαναφερθέν αμυντικογενές σύστημα λίγες συγκινήσεις παρέχει.

Αν με κάποιο τρόπο γινόταν ανατροπή... αν π.χ. η Αποχή βαρούσε μονόπαντα ή ... αν π.χ. η φημολογούμενη πριμοδότηση άλλου κόματος για λόγους εσωκοματικής αντιπαλότητας τελικά αποδυκνειόταν προπέτασμα καπνού και μέγα μπλόφα με στροφή προς μελλοντικούς συγκυβερνήτες την τελευταία στιγμή... τότε ίσως να κατέβαινε ο κόσμος στα γήπεδα.

Με το παρών σύστημα όμως, γιατί να ενδιαφερθεί;

^{Έτσι ή} _αλλιώς, πάλι ^{με λειψή} ομάδα _{θα κατεβούμε} στην Ευρώπη.

*******

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ


Βρείτε τις χαμένες ψήφους του Ούτοπου και κερδίστε!

Ο Σύνδεσμος Απελπισμένων Για Γέλιο σας δίνει την ευκαιρία να κερδίσετε ΤΟ μεγάλο βραβείο, μια πολυτελή κατοικία στην Πολιτεία που θα χτίσει ο Ούτοπος. Το μόνο που θα χρειαστεί να κάνετε είναι να εντοπίσετε τις ψήφους για τις οποίες ο χαρισματικός αυτός πολιτικός θα παραπονεθεί -με το πέρας των εκλογών, ελπίζουμε -ότι "του τις εκλέψαν οι αντιπάλοι" του.

Για πληροφορίες βάλτε το δείκτη της δεξιάς χειρός στο αυτί σας και με τον αντίχειρα στραμμένο προς τα πάνω καλέστε... ότι νομίζετε πως θα απαντήσει ο καθένας.

Πόσον δεξιός είσαι;

Άμαν πάεις πάνω στον πρόφαιλερ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συμπληρώννεις έναν ερωτηματολόγιον για τες θέσεις σου για διάφορα κοινωνικά τζιαι πολιτικά ζητήματα. Άμαν απαντήσεις με ειληκρίνεια φκάλλει σου το προφίλ σου που μπορείς να συγκρίνεις ύστερα με το προφίλ των κομμάτων της χώρας σου ή των άλλων χωρών.

Για δεξιός πιάννω περίπου -7 (δηλαδή θκυό φορές πιο αριστερός τζιαι που το ΑΚΕΛ που πιάννει -3.5)
Για ευρωπαϊστής πιάννω περίπου +8 (δηλαδή έναν αέραν πιο ευρωπαϊστής που τον Δησύ που πιάννει περί του 7.5)

Δηλαδή άμαν πιάμεν αυτά τα δύο κριτήρια (αριστερός - δεξιός τζιαι ευρωπαϊστής - ευρωσκεπτικιστής) δεν τερκάζω με κανέναν κόμμαν. (Ενδιαφέρον είναι ότι κατά την γραφικήν παράστασην του προφάιλε ούλλη, η Κύπρος εν αριστεροί)

Δέτε πόσον τερκάζω με το Ακέλ πον να το ψηφίσω τζιόλας

Εντάξει, όι να νομίζετε τωρά ότι τερκάζω τζιαι με τον ΔΗΣΥ. Που σιείρου, σιειρόττερα τζιαι ας τον κατατάσσει κέντρον ο προφάιλες.


Ακόμα σιειρόττερα με έναν Γαλλικόν κόμμα της φιλελεύθερης δεξιάς που ξέρει να λαλεί τα πράματα με το όνομαν τους τζιαι δεν περιπαίζει τον κόσμον λέοντας του αυτόν που θέλει να ακούσει (πι χί κοινωνική οικονομία της αγοράς που λαλεί ο συναγερμός). Πάντως δαμαί ο προφάιλες δείχνει σωστά ότι δεν τζιαττούν τα σκουφκιά μας με τον Σαρκοζύ τζιαι τους παρόμοιους του.


Άσε που ο προφάιλερ φκάλλει με να έχω το παρόμοιον προφίλ με τους Πασόκκους


Τελικόν συμπέρασμαν: ο προφάιλες ότι θέλει λαλεί. Δεν λέω, κάτι τάσεις φαίνουνται. Αλλά το να ανακατώννεις κουτζιά, φασόλια τζιαι λουφκιά μες την ίδιαν σούππαν δεν ιφκάλλει καν κουτσιοζούμιν. Άσε δε που επιστημονικά το να μετατρέπεις αυθαίρετα μιαν ποιοτική αξιολόγιση σε βαθμόν είναι μεγάλης ολκής γλύστριμαν του λογισμού. Για το θέμαν έγραψα έναν ολόκληρον κεφάλαιο στο διδακτορικό μου τζιαι έκαμα πειράματα με καμιάν τριανταρκάν πειραματόζωα φοιτητές τζιαι καθηγητές που αποδείξαν την ανικανότηταν του ανθρωπίνου νου να διά βαθμούς που να αντιστοιχούν σε μιαν ποιοτικήν αξιολόγησην.

Το άλλον μεθοδολογικόν γλύστριμαν του λογισμού του προφάιλε εν το exhaustivity των κριτηρίων. Για μας του Κυπραίους για παράδειγμαν, ο βαθμός αντιστοιχείας με έναν κόμμαν έχει να κάμει πολλά με διάφορα άλλα θέματα, που ούτε καν αναφέρονται στο ευρωκεντρικό μενού του προφάιλερ. Κυπριακόν, ρουσφέττιν, παιδεία, εθνικισμός, είναι θέματα που μετρούν πολλά παραπάνω για την κυπριακήν κοινωνίαν παρά το αν θα παντρέφκουνται οι ομοφιλόφιλοι τζιαι αν θα ψατζιέφκουμεν τους ετοιμοθάνατους να κλωτσούν της σίκλας για να αποφεφκουν το μαρτύριον του προθανάτιου πόνου.

Παίξετε λοιπόν με τον προφάιλερ να κάμετε χάζιν, αλλά μεν πέρνεται το αποτέλεσμαν τοις μετρητοίς. Οι τάσεις έχουν κάποιαν σχετικήν αξιοπιστίαν, αλλά η ακριβής αντιστοιχέια βασίζεται σε τόσον τερατώδη μεθοδολογικά λάθη, που απλά σας παραπλανεί, τζιαι μάλιστα εν αγνοία ακόμα τζιαι του σχεδιαστή της μεθόδου.

Άτε βάρτε τζιαι τον βαθμόν δεξιότητας τζιαι ευρωσκεπτικισμού σας υπολογίζοντας το με τ΄αμμάτιν που την γραφικήν παράστασην όπως έκαμα εγώ να συγκρίνουμεν πόσον ιμοιάζουμεν. Για κόζιν δηλαδή, όι που σημαίνει τζιαι τίποτε το σοβαρόν. Είπαμεν ο Aceras: -7 (a)δεξιός τζιαι +8.5 ευρωπαϊστής.

Να ψηφίσω, να μεν ιψηφίσω;

Στες προηγούμενες ευρωεκλογές δεν εψήφισα. Φαίνεται ότι πολλοί αριστεροί είχαν την ίδιαν ιδέαν μαζί μου τζιαι έτσι μαζίν με τους αδιάφορους που επήαν θάλασσαν, εκάτσαμεν μιαν παλλουτζιάν του ΑΚΕΛ του μείον πεντέξι τοις εκατόν. Τα κόμματα που μόνον που ποσοστά καταλάβουν μόνον με ποσοστά πρέπει να τους μιλάς.

Ο πάτσος τούτος στην αρκήν εφάνην ότι δεν έπιαεν τόπον. Στες κομματικές ομάδες από ότι μου είπασιν, η μεγάλη πλειοψηφία των μελών του ΑΚΕΛ εκατάκρινεν την ηγεσίαν για την υπόδουλην στάσην της προς τον απορριπτισμόν. Αθθυμηθείτε ότι η Χαραυγή τότες ήταν το εκφραστικόν όργανον του Τάσσου Παπαδόπουλλου.

Ο πάτσος έπιαεν τόπον. Μπορεί να εθάψαν εκατοντάδες σελίδες σημειώσεις με παράπονα τζιαι διαφωνίες του κόσμου που εκαταγράψαν οι κομματικοί στες συνελεύσεις, αλλά το μύνημαν επέρασεν. Ο Ακελικός κορμός μπορεί δέχεται να υπηρετεί τον καπιταλισμόν ως τζιείττε μέρου, τον εθνικισμόν όμως τζιαι τους καντηλανάφτες της διχοτόμισης όχι.

Ύστερα ήρταν οι εκλογές του 2006. Πάντα έκοφκα το εισητήριον μου για να έρτω να ψηφίσω. Ως που να πεθάνω θα έρκουμαι στην Κύπρον να ψηφίζω. Χρωστώ το στα παιθκιά του πολυτεχνείου που εσταθήκαν ομπρός που τα τανκς για να διεκδικήσουν αυτόν το δικαίωμαν. Τζιαι για να ξηγούμαστιν, ποττέ δεν έπιασα μπακκίραν που κόμμα για το εισητήριον. Στες βουλευτικές του 2006 αποφάσισα να έρτω για να ρίξω λευκόν. Για μέρες ένοιωθα την ευχαρίστησην να δω την έκπληξην των αντιπροσώπων των κομμάτων να δούν κάποιον να κόφκει 4΄000 χιλιόμετρα, να κρούζει 240 λίτρα καύσιμον ξιμαρίζοντας την ατμόσφαιραν με 720 κιλά διοξείδιον του άθρακα για να πιάσει έναν ψηφοδέλτιον τζιαι να πάει κατευθείαν να το ρίξει άσπρον μες στην κάλπην χωρίς να περάσει που το παραβάν. Εσχεδίαζα τι θα πω τζιαι του υπαλλήλου της κυβέρνησης που θα μου ελάλεν ότι παραβαίννω τον νόμον υποδηλώννοντας το τι θα ψηφίσω.

Την προηγούμενην των εκλογών, έτυχεν να δω έναν φίλον που διά τες ώρες του τζιαι την ζωήν του για το κόμμαν. Όταν με εσυνεχάρην που 19 χρόνια δεν έκοψα ποττέ πίσω που εκλογές είπατου τι θα έκαμνα. Έμεινεν σίξυλος.

— Μα είσαι πελλός;
— Ναί.
— Εάν τιμωρήσετε το ΑΚΕΛ πάλε, αυτός που θα κερδίσει θα είναι ο Τάσσος είπεν μου.
— Τάσσος τζιαι ΑΚΕΛ στο ίδιον χαράκωμαν είσαστιν, είπα του.
— Ζητώ σου να μας δώκεις τη ψήφον σου για τελευταίαν φοράν, είπεν μου με πολλά ειλικρινήν τρόπον. Αν δεν γινεί τίποτε, να μεν ξαναψηφίσεις ποττέ πιον ΑΚΕΛ, τζιαι στες επόμενες να ψηφίσω τζιαι γω λευκόν για να σου ξοφλήσω τη ψήφον που θα μου δώκεις τωρά. Όσοι αριστεροί είμαστεν μέσα χρειαζούμαστιν δύναμην για φέρουμεν το κόμμαν αριστερά.

Εσκέφτηκα τριάντα δευτερόλεπτα. Έτσι τζιαι αλλιώς η δύναμη μου σαν απλός πολίτης είναι αμελητέα. Που τον Τάσσον ήδη ηττήθηκα. Αν του την δώκω τούτου που μάσιεται που τα μέσα που το κόμμαν θα την δεκαπλασιάσει.

— Ττόκκαν. Διώ σου την ψήφον σου αλλά μεν γελαστείς να έρτεις να μου πεις να ψηφίσω Τάσσον για το καλόν της εργατικής τάξης.
— Ττόκκαν.
Εκράτησεν τον λόον του. Στες προεδρικές το ΑΚΕΛ έπαιξεν για πατ για χατ τζιαι επέτυχεν να ανακόψει την πορείαν προς την σίουρην διχοτόμισην. Στες προεδρικές εψήφισα τον Χριστόφκιαν όχι για να διαχειριστεί τον καπιταλισμόν αλλά για να επανενώσει την Κύπρον. Ο καπιταλισμός ψόφον τζιαι κορτάτζιν να πνάσει η υφήλιος που την ρύπανσην. Όποιος ππεζεβέγκης θέλει ας τον διαχειριστεί. Εμέναν δεν με αφορά.

Τα μακρά κοντά ήρτασιν. Σε 6 μήνες εν να ξέρουμεν αν ο Γριστόφκιας εν ικανός να πετύχει τζιείνον για τον οποίον τον εψηφίσαμεν. Όι απλά να φκάλει την Τουρκίαν φταίστεναν. Τούτον εκατάφερνεν το τζιαι ο Κληρίδης τζιαι ο Βασιλείου. Τι εκερδίσαμεν; Τίποτε. Να διαπραγματευτεί τζιαι να συμφωνήσει λύσην που να μπορεί να την δεκτεί ο κυπριακός λαός τζιαι ελληνοκύπριοι, τζιαι τουρκοκύπριοι. Έτο τι θέλουμεν να μας δείξει ότι εν μάστρος να πετύχει.

Τωρά θα μου πείτε τί σχέσην έχουν τούτα ούλλα με τες ευρωεκλογές;

Έχουν.

Δεν με κόφτει βέβαια ποιός θα εκπροσωπίσει την Κύπρον στο Ευρωκοινοβούλιον. Εδώ είχαμεν τον Ματσάκην, τον Μάτση, τζιαι τους άλλους τους νεροχόγλαστους τζιαι η Κύπρος δεν έπαθεν τίποτε τζιαι εν να αλλάξει κάτι με το ποιός εν να εκλεγεί τωρά;

Τζιείνον που με κόφτει είναι άλλον. Άν υπάρχει έστω τζιαι η παραμικρή ελπίδα να πετύχει ο Γριστόφκιας τζιείνον που λαλεί ότι επιδιώκει, θέλω να έχει τες καλλύττερες συνθήκες να το πετύχει. Χρειάζεται λοιπόν αυτήν την στιγμήν το ΑΚΕΛ να φκεί δυνατόν. Πολλά δυνατόν. Είναι η κύρια δύναμη της πολυπόθητης λύσης. Δεν θα σιασιάρω να αρκέψω να κάμνω τωρά κριτικήν για να στείλλω μυνήματα, την στιγμή που όπου τζιαι να σαι θα ξέρουμεν εκ των πραγμάτων τζιαι όχι που τα λόγια.

Θέλω να ψηφίσω σε εκλογές για τελευταίαν φοράν στην μοιρασμένην Κυπριακήν Δημοκρατίαν. Οι επόμενες εκλογές, πον να ρτω να ψηφίσω, γή θα είναι ΝΑΙ στο δημοψήφισμαν τζιαι Γριστόφκιαν-Τταλάτ για προέδρους της ενωμένης Κύπρου, γή θα είναι για να ρίξω τζιείνον το λευκόν που δεν έριξα το 2006.

Η ψήφος μου είναι πολιτική πράξη τζιαι όχι επιλογή προσώπων. Σίουρα θέλω να βάλω σταυρούιν του Τάκη Χατζιηγεωργίου που ήταν που τους λλίους πολιτικούς που εστάθηκεν ομπροστά στου πυράυλους S300 μαζίν με την Ελένη Μαύρου τζιαι τον Νεοκλήν το Σιλιτζιώτην. Σίουρα θέλω να βάλω σταύρούιν τζιαι στην Σκεύην την Κουκουμά γιατί εν γεναίκα, εν καπάτσα τζιαι έσιει γυναικείον λόγον, αλλά αν δεν είχα τους λόγους που επροανάφερα, δεν θα έκαμνα τον κόπον να τους ιψηφίσω, διότι θα ήταν στοτσιά όφκαιρη στο πουθενά.

Άτε συντρόφοι, διώ σας αλλη μιαν φορά ψήφον. Πιάστε την καλά διότι είπαμεν, εν η τελευταία σε ψηφοφορίαν της μοιραμένης Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ας όψουνται τζιαι να μεν λύσουν.

Εγώ κανενού δεν εσσυχχώρησα. Με Τούρκου με δικού. Ο φονιάς εν φονιάς ενόσω δεν εζήτησεν συγχώρησην που τον θεόν αλλά πρώτιστα που το θύμαν του. 

Ας όψουνται τζιαι νε μεν λύσουν όσοι εσκοτώσαν πλάσμαν στην Κύπρο τζιαι δεν εμετανοήσαν μπροστά στα θύματα τους. Ας όψουνται τζιαι να μεν λύσουν τζιαι όσοι εδημιουργήσαν ή δημιουργούν συνθήκες όπου ανώμαλοι τζιαι εχθροί της ζωής κάμνουν βρωμοδουλειές τζιαι εγγλήματα στο όνομα ιδεών, μικρών ή μεγάλων.

Ελαφρύ να είναι το χώμαν που θα σας σιεπάσει Ανδρέα, Αρετή, μικρέ Δημήτρη τζιαι μικρή Ιουλία που σας αφαιρέσαν την ζωή άδικα. 

Η ελάχιστη τιμή που σας προσφέρω είναι να δικάσω στην συνείδηση μου αυτούς που καμιά πολιτεία δεν θα δικάσει. Ας του δώκει τουλάχιστον ο θεός.

Το ποντικόν η τρύπα του εν τον εφόρεν...

...τζιαί τράβαν τζιαι τριζοκολόκαν. Γράφει ο Πολίτης:

____________________________________

Μελετάται η κατασκευή δρόμου που να ενώνει το Μακένζι με το Μενεού

Δρόμος μέσα στη θάλασσα!

Τέσσερα πιθανά σενάρια θα εξεταστούν από περιβαλλοντικής και οικονομικής σκοπιάς πριν από τη λήψη οριστικών αποφάσεων

Για πρώτη φορά, μετά από πάρα πολλά χρόνια, το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων μελετά σοβαρά το πάγιο αίτημα του Δήμου Λάρνακας για κατασκευή δρόμου μέσα στη θάλασσα, γύρω από το αεροδρόμιο, που θα ενώνει την περιοχή Μακένζι με την παραλία του Μενεού!
Το θέμα απασχόλησε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο γραφείο του υπουργού Νίκου Νικολαΐδη, στην παρουσία του δημάρχου Ανδρέα Μωυσέως και βουλευτών της Λάρνακας.
Ήδη, εμπειρογνώμονες του αρμόδιου υπουργείου έχουν αναλάβει την ετοιμασία σχετικής έκθεσης, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν όντως είναι εφικτό ένα τέτοιο έργο, το οποίο, εφόσον γίνει πραγματικότητα, θα εξυπηρετήσει αφάνταστα τους πολίτες, αφού για μια απόσταση 5-10 λεπτών, σήμερα χρειάζονται να ταξιδέψουν μισή περίπου ώρα!

Ο δήμαρχος Λάρνακας Ανδρέας Μωυσέως δήλωσε στον «Π» ότι τέσσερα είναι τα πιθανά σενάρια που εξετάζονται:
-Η βύθιση του δρόμου
-Η επίχωση προς την πλευρά της θάλασσας
-Η κατασκευή δρόμου πάνω σε κολόνες
-Η πιθανή μετακίνηση του διαύλου, έτσι ώστε να απελευθερωθεί κομμάτι γης και να κατασκευαστεί δρόμος (είναι και η πιο δύσκολη περίπτωση).

Ο κ. Μωυσέως είπε ότι οι εμπειρογνώμονες θα εξετάσουν τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και το κόστος της κάθε μιας περίπτωσης ξεχωριστά, αλλά και κατά πόσο είναι εφικτή κάποια από τις πιο πάνω λύσεις.

_____________________________________________________

Αιστον πον να κάμουν τζιαι περιβαλλοντικήν έρευναν. Μα τι νοοτροπία. Εφάαμεν τζιαι την δεξιά της δυτικής ευρώπης της δεκαετίας του εξήντα που έφερνεν τους αυτοκινητόδρομους μές το κέντρον της πόλης τζιαι εκατάστρεφεν τους την καρκιάν τους. Η ίδια νοοτροπία σε μας εν ετι 2009 τζιαι που αριστερούς. Ανάπτυξις. Ιδού η ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου όπως την αντιλαμβάννεται έναν κόμμα τζιαι μια κυβέρνηση που βάλλει υποτίθετε τον άνθρωπον στο κέντρο. Ο άνθρωπος που μένει στο Μενεού δεν αντέχει την ζωή να κάμνει 25 λεπτά να πάει που το Μενεού στο Μακένζι τζιαι πρέπει να του κάμουμεν Μεγαδρόμον που να φάει την θάλασσαν για να τα ελαττώσει στα 10. Εκάμαν τζιεινην την Σκάλα Καραγκιόζη, εδώκαν παραπάνω τόπον στα αυτοκίνητα παρά στους αθρώπους, εφάαν ότι αστικόν φυσικόν περιβάλλον επέζησεν της ανάπτυξης της δεκαετίας του ογδόντα, εχτίσαν πόλην πας τες λισιήνες, εφάαν ότι υδροβιότοπον είχεν για να τον κόψουν οικόπεδα, τζιαι τωρά θέλουν να φάν τζιαι ότι αρτήρισεν του αεροδρομίου για να γλυτώσουν δεκαπέντε λεπτά δρόμον. Άσε που δεν θα κερδίσουν τίποτε, διότι δεν είναι ο δρόμος που κόφκει την κίνησην, είναι το έμπα του δρόμου τζιαι το έφκα του. Τι να κάμω τον δρόμον άμαν εν να φτάννει σε μιαν πόλην που είναι ήδη κεκορεσμένη; Ούτε την αλφαβήτα του συγκοινωνιακού δεν εμάθαμεν ακόμα στην Κύπρο.

Δεν είναι τον άνθρωπον που βάλλετε στο κέντρον της πολιτικής σας κύριοι. Είναι το αυτοκίνητον του. Με τα ίδια λεφτά θα μπορούσατε να κάμετε ένα σιδηρόδρομο που να ενώνει την περιφέρειαν της πόλης με το κέντρο. Μιαν λωρίδα ηλεκτρικού τρόλλει που να ενώνει αθόρυβα τζιαι με λλίους ρύπους την περιοχή Μενεού-Δρομολαξιάς με την πόλη. να επιχορηγήσετε επί πενηνταετίας μιαν γραμμή λεωφορίου με γκάζι που να πηγαιννοέρχεται κάθε τέταρτο...

Άτε σιορ, αριστερά... Ως τζιαμαί φτάννει η ανθρωποκεντρικής σας ανάλυση;

Πρωτομαγία: Έλα νινί έλα. Έλα νινί νάνι.

Όσοι εν άνω των 40 θα αθθυμούνται σίουρα αυτήν την εικόνα. Έτσι μας έμαθαν τες πρώτες μας λέξεις. 

Τόπι τόπι Μίμη.

Τόπι τόπι Έλλη.

-Κυρία είνταν πουν το τόπιν; αρώτησα.

-Δεν λέμε είνταν πουν. Λέμε τι είναι.

-Κυρία τι είναι το τόπι;

-Είναι η μπάλα.

-Η μάππα;

-Η μπάλα.

-Αααα!!

-Δε λέμε Ααα.

Έτσι αρκέφκει το σκάλισμα κοινωνικής συνείδησης.

Πρίν καν να μας μάθουν να δκιαβάζουμε Ι ι ι , Ο ο ο ήταν οι εικόνες. Μια εικόνα χίλιες λέξεις. Μετά την εικόναν με την νεκκλησιάν, (την εκκλησία λέει η δασκάλα), ήταν η εικόνα η γιορτή. Πόσες ώρες εχάζεψα τζιείνες τες εικόνες... Ο πρώτος μαθητής ντύνεται εύζωνας.

Μέχρι τον Μάρτη ξέρουμε τζιόλας να θκιαβάζουμεν. Εικοστή πέμπτη Μαρτίου. 

Επειδή τα βιβλία έρχονται εκ της μητρός πατρίδος δεν γράφουν για την πρώτην Απριλλίου. Θα μας δώσουν φυλλάδια του πολυγράφου τζιαι θα μάθουμε

Ήταν πρώτη, Απριλίου, της Εόκα η Αρχή

που ακούστηκε στην Κύπρο, η φωνή του Δηγενή

Άσχετον αν η μουσική υπόκρουση ήταν αποτυχυμένη.

Πάσχα, άγια πάθη, 

Τζιαι φτάνουμε στην πρωτομαγιά.

Πρώτη μαΐου

κι απ΄τη Βαστίλη

Ξεκινάνε, οι καρδιές των φοιτητών

Μέσα στους δρόμους, μέσα στο πλήθος

Ψάχνω στους δρόμους, ψάχνω στο πλήθος,

Που ειν΄το κορίτσι, το κορίτσι π΄αγαπώ.

Η πρώτη Μαΐου για τα αθώα παιδάκια της Α τάξης του δημοτικού σχολείου Κάτω Βαρωσίων ήταν η μέρα των φκιόρων. Συγνώμη, των λουλουδιών (να μην μας κάμει τέττε τζιαι η κυρία δασκάλα που μιλούμε χωριάτικα). Η αργία ήταν για τα λουλούδια. Ας μη ξεχνάμε η μητέρα που μας έστελνε τα βιβλία τότες γαμιώτανε με συνταγματάρχες τζιαι στρατηγούς.

Ημέρα των φκιόρων αύριο. Αν θέλετε να δείται τζιαι τίποτε άλλο που φκιόρα 

πηαίννετε στην Πεό για τα περαιτέρω αν είστε παραδοσιακοί αρκάτες, πρώην αρκάτες, παίδες, αγγόνια, δισάγγονα αρκατών με ταξικόν προσανατολισμό.  Bir Mayis - Πρώτη Μαίου, τζιαι θα μιλήσει τζιαι ο kardas που την Dev -is. To ενημερωτικό φυλλάδιο είπαν μου για πρώτη φορά έφκηκε στα ελληνικά, στα τούρτζικα, τζιαι άλλες γλώσσες της εργατικής τάξης.

πηαίννετε στου Γληόρη για τα περαιτέρω αν είστε κουλτουριάρηδες, αριστεροί της μόδας, ανάρχες αυτόνομοι, τροτσκιστές, μαοιστές, κομμουνιστές Μ Λ, κομμουνιστές Κ Λ, επαναπροσεγγιστές, εργάτες της πέννας, ακόμα τζιαι εργάτες του κούσπου να είσαστιν δεν θα σας πουν όι.

Θωρείτε, παρόλην την εθνική διαπαιδαγώγηση τίποτε δεν εκόλλησε πάνω μας. Ελαλούσαν μας για φκιόρα εφκήκαμεν οικολόγοι να τους χαλούμεν την οικονομικήν τους τάξη. Ελαλούσαν μας για έθνος, εφκήκαμεν επαναπροσεγγιστές τζιαι επαντρεφτήκαμεν με ξένες να ξημαρίσουμεν το γαίμαν της φυλής. 

Ξέρετε γιατί; Είναι διότι παράλληλα με τον βίον της Άννας, του Μίμη τζιαι της Έλλης, ακούαμε τζιαι αυτά

24 Απρίλη 2004- Ενωτικέ νενήκηκας με

2009: Η νέα εθναρχία ΤΙΜΑ λέει την επέτειο. Ποιοι οι τιμημένοι και ποιοι οι άτιμοι; Αντί να λένε πανυγηρίζουμε, λένε τιμάμε. Ο κοσμάκης χρειάζεται μύθους για να κάνει πιο ενδιαφέρουσα τη μίζερη και ανιαρή του ύπαρξη. Οι μύθοι χρειάζονται τιμές, αλλιώς πιστευτοί δεν γίνονται.

2008: 24 του Απρίλη. Η ελπίδα ξαναγεννιέται. Μου υπόσχονται ότι αυτό που μου έταξαν για τους επόμενους έξι μήνες μετά το δημοψήφισμα, να τσιμεντώσουν δηλαδή το ΝΑΙ, θα έρτει έστω και καθυστερημένα μετά από 6 χρόνια.

2005: Απρίλης. Η ΚΕ του Ακέλ τιμωρεί όσους δήλωσαν δημόσια ότι ψήφισαν ΝΑΙ στο δημοψήφισμα. Η κατάθλιψη μου τότες ήταν στο ναδίρ. Έγραψα ένα από τα λίγα κείμενα στα καλαμαρίστικα. Λέω καλαμαρίστικα διότι τα Ελληνικά μου είναι της κακιάς ώρας. Είναι ελληνικά Κυπραίου που καλαμαρίζει.

Το ξαναδημοσιεύω εδώ διότι φοβάμαι ότι ξαναγίνεται επίκαιρο.

Έγραφα λοιπόν....

Είπατε τω βασιλεί χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά. Ουκέτι Φοίβος έχει καλύβην, ού μαντείδα δάφνην, ού παγάν λαλέουσαν. Απεσβέτο και λαλών ύδωρ.

Το παραμύθιν ετέλειωσεν. Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν στις δεκαετίες του 50, του 60 και του 70, οι άνθρωποι που τόσο ονειρεύτηκαν την επανένωση ας πενθήσουν τα όνειρα τους.

Η γενιά μου επερίμενε 40 χρόνια για να αλλάξουν οι συνθήκες του διχασμού που εδημιούργησε η τρελλή ιδέα της ένωσης. 40 χρόνια ψέματα.

Όταν η ένωση εκέρδιζεν έδαφος, το τελευταίο προπύργιο που έπεσε ήταν μέσα στο ΑΚΕΛ. Από τους τελευταίους πολιτικούς πεσόντες ο μακαρίτης ο Αδάμ Αδάμαντος, τότε δήμαρχος Αμμοχώστου. Απεβλήθη απο το ΑΚΕΛ διότι είχε δει την προδοσία που εγίνετο σε βάρος της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής εργατικής τάξης με το ΝΑΙ του κόμματος στην Ενωση με την μητέρα Ελλάδα. Λες και το ξερε πως η πόλη του θα βρυκολάκιαζε σαν επακόλουθο της τρελλας. «Ούτε το μικρό μου δακτυλάκι δεν πρόκειτε να κουνήσω για την ένωση είπε». Απεβλήθη. Εκτελεστές: Ανδρέας Φάντης και Αδρέας Ζιαρτίδης, συν επαγρυπνήσι και λοιποίς συντρόφοις. Η επίσημη ηγεσία δε μπορούσε να δει 10 χρόνια μπροστά. Αυτό που οι αγωνίες της καθημερινότητας της επέτρεπαν να δει, ήταν ο κύνδινος να βάλει τον κόσμο εναντίον της. Διότι τα μυαλά του κόσμου είχαν ξελογιαστεί από τα παραμύθια μιάς αππωμένης και άμυαλης εθναρχίας. Δέν έβαλαν τον κόσμο εναντίον τους. Ακολούθησαν τον κόσμο. Ακολούθησαν τους Παπάδες.

Η γενιά μου κληρονόμησε τα επακόλουθα της ιδέας. «Αυτοδιάθεση – ένωση» λέει.

1963. Μια δεκαετία δεν πέρασε καλά καλά και ο πατέρας μου, εικοσάχρονος νέος πατέρας στα χαρακώματα. Το σπίτι του νιόπαντρου ζέυγους στο μικτό μαχαλλά του Σακκάρια μετατράπηκε σε φρούριο για να αμύνεται η γειτονιά. Τα άλλα σπίτια ήταν από τσίγγους και οι σφαίρες των γειτόνων Tουρκοκυπρίων μπορούσαν να τα τρυπήσουν. Ήμουν έξι μηνών άνθρωπος. Πρόσφυγας για πρώτη φορά. Τα μεγάλα βάσανα που θα έφερνε η μεγάλη ιδέα της ένωσης ήταν ακόμα πίσω.

1965. Το τελευταίο είδολο της συμβίωσης τσακίστηκε μέσα στο αυτοκίνητο του Μισιαούλη και του Καβάζογλου. 1967. Ενώ ο αππωμένος Παπάς ξέγραψε την ένωση, οι δικοί μας πατέρες, οι αριστεροι, την συναφέρνουν ακόμα.

1974. «Βουράτε γλήορα μες το αυτοκίνητον τζαι σύρνουν πόμπες». Ακούω ακόμα την την φωνή του πατέρα μου να ορλιάζει σαν να ταν χτες. Τα αεροπλάνα του ΝΑΤΟ έσχιζαν τον ουρανο του Βαρωσιού και έσπερναν θάνατο. Οι επιπτώσεις της τρελλής ιδέας έπευταν τώρα πιο βίαιες. «Ύστερα φέρνει ο φούρνος την πυράν» έλεγε η γιαγιά μου. Ήμουν 11 χρονών άνθρωπος. Δέυτερη φορά προσφυγας. Αυτοί που εβάλαν τους αριστερούς να ψηφίσουν ΝΑΙ στην ένωση για να μην βάλουν τον κόσμο εναντίον τους εκλαίαν τώρα μέσα στα τσαντίρια μαζύ με τον κόσμο. Οδύρονταν μαζύ με τις μανάδες που εθρηνούσαν τα παιδιά τους. Εκαταριόντουσαν την ΕΟΚΑ και τους δολοφόνους προδότες.

Εγώ τότες δεν ήξερα από φούρνους ούτε και καταλάβαινα από τους νόμους της πυράς. ΄Ενοiωθα την πυράν των ξύλων που εκαίαν μπροστά στα μάτια μου. Εκαταριώμουν και γω την ΕΟΚΑ β, τους δολοφόνους, την CIA, την δικτατορία, την κατοχική Τουρκία, την TMT. Την πυράν που έβγαινε από τα βάθη του φούρνου, την πυράν που είχε συσσωρευτεί στις πέτρες απο 20 χρόνια πρίν, την πυράν που επέτρεψεν στα ξύλα να πάρουν φωτιά, αυτήν τη πυράν δεν την έβλεπα. Και ας ήταν γραμμένη με γράμματα μπλέ στους τοιχους των χωριών και των συνοικιών. Ενωσις η Θάνατος. Έγραφε. 

Το παράδοξο που δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω είναι ότι οι ελληνοκύπριοι ηγέτες της εργατικής τάξης, αυτοί που ελέαν των τουρτζιών να φύγουν απο την ΠΕΟ αν δεν τους αρέσει η Ένωση, οι ίδιοι άνθρωποι με έμαθαν να φωνάζω στους δρόμους και στα συλλαλητήρια «... οι τουρκοι της κύπρου ειναι αδελφοί μας». «Η Κύπρος ανοίκει στο λαό της», φωνάζαμε στις πλατείες και τραγουδούσαμε το «αδελφέ μου Οσμάν την καρδιά μου σ’ανοιγω...». Έφηβος πρόσφυγας έμαθα ότι αγώνας σημαίνει αγώνας για επανένωση. Πολιτικό νήπιο εβύζασα το γάλα της διεθνιστικής αλληλεγύης μέσα στο κόμμα της εργατιάς και αποστραφηκα τον εθνικιστικό πατριωτισμό. Αφελής ιδεαλιστής πίστεψα ότι άμα η συνθήκες στην Τουρκία θα άλλαζαν και άμα ο ιμπεριαλισμός θα μας άφηνε ελέυθερους να αποφασίσουμε αυτό που θέλουμε, θα δίναμε τα χέρια με τους αδελφούς μας και θα καθορίζαμε την τύχη του τόπου μας. Επερίμενα 30 χρόνια απο τότες. Επερίμενα μπας και πεθάνει ο Ντεκτάς, μπας και επαναστατήσουν οι λαικές μάζες στα κατεχόμενα, μπας και οι γεωπολιτικοί στόχοι του ιμπεριαλισμού αλλάξουν και η διχοτόμηση δεν τους εξυπηρετεί πια.

4 δεκαετίες πόλεμος, 4 δεκαετίες χωρισμός, δολοφονίες, εγκλήματα, βιασμοί, προσφυγιά. Σαν αντίβαρο, 4 δεκαετίες αγώνας και ελπίδα για επανένωση. 4 δεκαετίες ψέματα.

Ο κόσμος ο πολύς δεν θέλει επανένωση. Όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι το κόμμα της εργατιάς φοβήθηκε πάλι μήπως και βάλει τον κόσμο εναντίον του. Οι ηγέτες έβαλαν πάλι τους αριστερούς να ενώσουν τους ψήφους τους με την εθναρχία, με τους εθνικιστές, με την παραδοσιακή εξουσία. Την πρώτη φορά εβγάλαν 96%, αυτη τη φορά 76. Μα αυτή τη φορά η ήττα είναι τελειωτική, γιατί ο λόγος ύπαρξης της αριστεράς δέν είναι πλέον για να σμίξει τον κόσμο. Οι ηγέτες της ζουν για να ξεχωρίσουν αδελφέ μου απ΄τον κόσμο, βγαίνοντας και κορδόνοντας με γραβάτες στα κανάλια, κερδίζοντας εκλογές, κυκλοφορόντας με λιμουζίνες και φρουρούς πολλούς, κάνοντας ανίερες συμμαχίες για να γίνουν προθυπουργοί ή προέδροι της βουλής. Τους Αδάμαντους της δικής μας γενιάς δεν τους εκτέλεσαν πολιτικά. Τούς τράβηξάν λίγο απο το αυτί και τους κράτησαν μπάς και τους χρειαστούν στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Μακάρι να μήν τους έχουν εκτελέσει ψυχικά.

Αυτή η ήττα είναι η τελευταία. Η δέδαλος αυλά της επαναπροσέγκυσης έπεσεν κάτω και ετσακίστην. Η ιδέα της επανένωσης δεν έχει πια καλύβην, ούτε και η μαντείδα του ονείρου έχει δάφνην. Η λαλέουσα πηγή της αλήθειας δέν υπάρχει πια. Εστραγκισεν και το λαλών ύδωρ της ελπίδας, είπατε τω βασιλεί...

Η μοίρα του τόπου που ερωτευτήκαμεν είναι: «τζείνοι ποτζεί τζαι μεις ποδά». Αφού δεν τα καταφέραμε να τους δέσουμε το στόμα και να ενώσουμε το νησί με την Ελλάδα (1950 - 1960), αφού δεν τα καταφέραμε να τους καθαρίσουμε μέχρι τον τελευταίο (1963 – 1974), αφού δεν τα καταφέραμε να κάνουμε ομοσπονδία όπου θα κυβερνά μία αιώνια πλειοψηφία του 80% (1974 – 2004), το μόνο που μένει είναι να συφωνήσουμε την ευρωδιχοτόμηση εις βάθος χρόνου. Θα κάνουμε πως συνομηλούμε για να περιπαίζουμε τον λαό που έμαθε να ζει με την ελπίδα. Θα κάνουμε πως θέλουμε ομοσπονδία για να περιπαίζουμε τους χαζοφράγγους στο εξωτερικό, θα κάνουμε πως κάνουμε αντικατοχικό αγώνα για να περιπαίζουμε το 76%, θα κάνουμε πως ανταλλάζουμε γαρύφαλα και κλάδους ελαίας για να περιπαίζουμε το 24%. Όλα αυτά μέχρι να βγεί η ψυχή της ιδέας της επανένωσης.

Ενωτικέ νενήκηκας με.

Χάτε και μες τες υγείες μας. Και ο κάθε νενέκκος να κλείσει το μαχαζίν και να πάει έσσω του. Σ΄αυτόν τον τόπον πουλά μόνον όποιος έχει για πραμάτια την έχθραν, το μίσος, την κακίαν, και κυρίως τα ψέυτικα τα λόγια τα μεγάλα.

Χάτε, και όταν θα φέρει πάλε ο φούρνος την πυράν σε 10 χρόνια και σε 20, να προσευχόμαστε οι κακοί και οι λύκοι να μήν έχουν ανάγκη να χρησημοποιούν τες σφαίρες και τες πόμπες για να μοιράζονται την γήν, το χρήμαν, το φίτσιον και την εξουσίαν.

Το κείμενον αυτόν έμεινεν αδημοσίευτον. Το δημοσιεύκω για να εξορκίσω τους φόβους μου ότι γίνεται πάλιν επίκαιρον. Δεν θέλω να γινεί ποττέ ξανά επίκαιρον. Η νεοεθναρχία όμως πανηγυρίζει τζιαι κάμνει μίλλες που εκέρδισεν ο Έρογλου.

ΕΧΑΛΑΣΕΝ Η ΖΥΑΡΚΑ

Προς κυπριακά ΜΜΕ...

Βγάζετε την είδηση για τη χρήση λέιζερ και την παρενόχληση πιλότων διαφόρων πτητικών -και μη -μέσων.

Βλέπετε πως ...όσο επαναλαμβάνονται τέτοιου είδους ειδήσεις ...τόσο αυξάνονται και τα κρούσματα (με ολοένα και νεότερους "δράστες").

Και συνεχίζετε ακάθεκτοι!

Ερωτώ: Πόσα κιλά μαλακίας κουβαλάτε;

Πε μου αν εν σύμπτωση!

Έκοψα αυτές τες μέρες Κύπρον. Ενώ ήμουν σε επίσκεψη στον καλό μου φίλο Μ, φτάνει ο κύριος Σ να τον δει. Κουβέντα ποτζιεί, κουβέντα ποδά, ο κύριος Σ εβρέθην από την ενορία του Βαρωσιού όπου έζησα τα πρώτα μου χρόνια. Το σπίτι του ήταν δίπλα που το δημοτικό σχολείο που ελάξεψεν τζιαι διαμόρφωσεν τον παιδικόν μου κόσμο. Εγκάρδιος άνθρωπος ο κύριος Σ αρχίζει τες διηγήσεις.

Εξανάζησα τα περβόλια με τες πορτοκαλιές που αθθίζαν έτσι μέρες, εξαναπεριδιάβηκα στον δρόμο που το σχολείο μέχρι την πλατεία της ενορίας δίπλα που τα θεόρατα κυπαρίσσια που σήμερα εξεράναν, εξαναθυμήθηκα την προτομή του ήρωα όπου υπερήφανα απάγγειλα πρωτεούιν «Της πατρίδας μου η σημαία, έχει χρώμα γαλανό…».

Η μια κουβέντα φέρνει την άλλη τζιαι ο κύριος Σ επιμένει πως ότι κάμεις εν να ‘βρεις. Σαν ορθολογιστικόν επιστημονικό μυαλό δεν μπορώ να καταπιώ έτσι παροιμία επειδή «ότι είπαν οι παλιοί ενηστεύκαν πριν να το πουν» κατά την θεωρία του κυρίου Σ.

«Άκου να δεις τζιαι πε μου αν εν σύμπτωση.» Με επροκάλεσεν ο κύριος Σ. «Στην ενορίαν μας είσιεν έναν Τούρκον ούλλον τζι ούλλον. Ελαλούσαν τον Μουσταφάν. Εδούλευκεν στα περβόλια του Τάδε (ο Τάδε εν γνωστός μεγαλοπερβολάρης). Ήταν τόσον νεκατωμένος μητά μας που επήεν ακόμα τζιαι στο δημοψήφισμαν τζιαι ψήφισεν ένωσην. Όταν άρκεψεν η Εόκα, εκάτσαν τα καπετανάτα τζιαι εσκεφτήκαν τι θα εκάμναν με τον Τούρκον μας. Ο πατέρας Τ εδιάταξεν να μεν τον ιντζίσουν διότι δεν είναι σωστόν να καθαρίσουμεν έναν που μας εψήφισεν τζιόλας. Ο υιός Τ δεν επείσθην απο την μεγαλοψυχίαν του τζιουρού τζιαι αποφάσισεν να πάει να καθαρίσει τον Τούρκον. Επήαν πέντε τζιαι γλέπαν τον  τζιαι έσειρεν του εφτά σφαίρες. Ο Μουσταφάς έζησεν. Επήραν τον εις το νοσοκομείον πεθαμμένον αλλά αναστήθηκεν τζιαι έφκην ζωντανός. Λλίοι - λλίοι όσοι επροσπαθήσαν να τον ησκοτώσουν επεθάναν ώς τον έναν πριν την ώραν τους. Ο γιος Τ που ετράβησεν τες πιστολιές έφκην καταζητούμενος. Εσκοτώσαν τον οι Εγγλέζοι τζι εγίνην ήρωας. Έμεινεν τζι ο τζιύρης του τζι η μάνα του καμένοι να του κάμνουν εθνικά μνημόσυνα κάθε χρόνον. Ο γιος ο Κ έπκιαεν λευχαιμίαν. Ήταν ο πρώτος που πέθανεν πο τζιείνους που εγλέπαν. Ο τζιύρης Κ που το μαράζιν του έπκιαεν τζιαι τζιείνος λευχαιμίαν τζιαι πέθανεν λλίον ύστερα που τον γιον του. Ο Π έπκιαεν γάγγραιναν πας το πόιν τζιαι κόψαν του το. Έν άντεξεν τζιαι πολλά χρόνια τζιαι πέθανεν τζιαι τζιείνος. Ό άλλος επέθανεν που δυστύχημαν, ο άλλος που καρδιακήν προσβολήν. Εξηλειφτήκαν ως τον έναν. Ο Μουσταφάς έφυεν τζιαι επήεν μες την Αμμοχωστον να γλυτώσει που λλόου μας. Εκαρτέραν τον η ΤΜΤ τζιαι εσύραν του άλλην σφαίραν να τον ησκοτώσουν διότι επρόδωσεν τον αγώναν των τουρκοκυπρίων. Πάλε επέθανεν τζιαι πάλε αναστήθην που την τρίχαν σαν τον κάττον τον εφτάψυχον. Ο Τούρκος που του έσυρεν την σσιεπαιθκιάν εμάσιετουν με το τράχτον να χαλάσει έναν σπίτιν με καμάραν. Έδεισεν την καμάραν τζιαι τράβαν την που το τερτζιέλλιν να την ρίξει τζιαι εν έππεφτεν. Τζιαμαί που ετράβαν, ετράβαν, τελικά ήρτεν κάτω η καμάρα τζιεί που εν το εκαρτέραν τζιαι έππεσεν πάνω του τζι ετσίλλησεν τον. Εν συμπτώσεις τούτες ούλλες; Εγώ που ήμουν πιο μεγάλος που τούτους τζιαι ζιω κόμα!»

«Δεν πιστεύκω κύριε Σ. Έτυχεν»

Εγώ εσκέφτουμουν άλλα πράματα που τες συμπτώσεις. Ένοιωθα άσσιημα για τα λέσια που ήταν ικανός α μαχαλάς μου να γεννήσει. Ενόμιζα ότι έτσι λέρες μόνον τα χωρκά της Μεσαρκάς εφκάλλαν. Η Πηγή, το Λευκόνοικον … Ένοιωθα προδομένος που οι δασκάλοι μου εκάμναν με να νοιώθω ρίγος τζιαι εθνικήν περηφάνιαν πάνω σε έναν ψέμαν που έπρεπεν να καρτερώ τον κύριον Σ στα γεράματα του να νου το αποκαλύψει. Της πατρίδος μου η σημαία που εφούντωννεν την εθνικήν μου Ύπαρξην εκυμμάτιζεν πας την προτομήν ενός κοινού φονιά. Πουκάτω που το βερνίτζιν του ήρωα που του εχαρίσαν οι εγγλέζοι όταν τον εκαθαρίσαν, εβρίσκετουν ένας εγγληματίας.

Κατά βάθος εθύμωσα με τον κύριον Σ διότι ανακάτωσεν μου τζιαι τα παιδικά μου όνειρα. Που ήμουν μωρόν εθαύμαζα τους πυροσβέστες διότι σώζουν τους αθρώπους που την φωθκιάν. Κάθε φοράν που εθώρουν πυροσβεστικήν επαλάβωννα μπροστά στους αθρώπους που ήταν πάνω. Έθελα να γινώ τζιαι γω πυροσβέστης πον να μεγαλώσω. Οι 5 πυροσβέστες όμως της ενορίας μου, ήταν τα λέσια που επήαν να σκοτώσουν τον Μουσταφάν. Όπως δεν είχαν κανέναν προσόν, η Εόκα αντάμειψεν τους μετά την ανεξαρτησίαν με μιαν θέσην στην πυροσβεστικήν.

Ενώ εγώ μάχουμαι να ξηθκιαλύσω σκέψεις τζιαι συναισθήματα, ατού ο κύριος Σ να μου αποδείξει την θεωρίαν που του εμπαίδωσεν η ορθόδοξη αγωγή στην οποίαν πιστεύκει τόσον βαθκειά.

«Έτυχεν; Αφού τούτον έτυχεν, να σου πω αλλό έναν τζιαι να μου πείς είντα λοής έτυχεν. Πριν μερικές εφτομάες ήρταν κάτι Τουρτζιά ποδά τζιαι γίνην μια εκδήλωση για του αγνοουμένους τζιαι τους δικούς μας τζιαι τους δικούς τους. Το Τουρτζίν που εμίλησεν που ήταν ορφανός που τριανταπέντε άτομα. Που μάναν, που τζιύρην, που αδέρκια, που παππούες, που θκειάες που θκιειούες. Εσκοτώσαν τους ούλλους οι δικοί μας. Είπεν μας ότι θέλει να γινεί ειρήνη τζιαι να ενωθεί η Κύπρος να μεν ηξαναγινεί πόλεμος τζιαι να ορφανέψουν άλλα πλάσματα. Όι μακρυά που τζιειαμαί που εγίνην η συγκέντρωση μεινήσκει ένας που τζιείνους που λαλούν ότι εκαθαρίσαν τα πλάσματα στην Αλόαν, στην Μαράθαν τζιαι στον Σανταλλάρην. Λλίες μέρες μετά που εγίνην η εκδήλωση, έπαθεν άξιταν ο γιος του φονιά. Έφυεν το σίερον που κράτεν τζι εμάσιετουν τζι έσφαξεν τον τζιαι πήεν. Εν τιμωρία οξά εν έν τιμωρία για τον τζιύρην του; Ο Μουσταφάς που ήταν δίκαιος άθρωπος επέθανεν οχτώ φορές τζιαι γλύτωσεν.»

Δεν ηξέρω αν ηστέκει η θεωρία του κυρίου Σ «ότι κάμεις εν να ΄βρεις». Πάντως στην συνείδησην του, ότι δικαιοσύνην δεν απένειμεν το κράτος, απένειμεν την ο θεός πον δίκαιος.

#σημείωση: η ιστορία είναι φανταστική. Μερικά στοιχεία δεν είναι ακριβή ή δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.